Zondag 22 november 2015

Is ze niet om blij van te worden? Deze kleine dame is 5 en 3 maanden, leuke leeftijd. Ik heb dit prinsesje voor het eerst ontmoet in april 2011 en toen had ze niet heel veel tijd nodig om in m’n hart te kruipen, zeg maar een seconde of 10. Toen had ze namelijk haar sok uitgetrokken en keek ze me aan. Dat ik de maxicosi waar ze in lag toen nog ‘wiebelding’ noemde geeft wel aan hoe weinig ik van (kleine) kinderen wist. Dat is dan weer het voordeel aan baby’s ze maken ze zo enorm schattig dat je moedergevoelens, hoe ver weg dan ook, toch wel boven komen. Ik weet nog hoe ze rook, hoe ze keek en wat ze met me deed. Toen was ze al een hendige want ze pakte met regelmaat de bril van m’n neus, alsof ze wilde zeggen hé stop eens met dat aangapen. De eerste foto’s van Leyla maakte ik de tweede dag. Het rompertje op die foto’s is inmiddels al jaren en jaren te klein maar wel één van mijn herinneringen. En daarom ligt het ook bij mij in de kast. Dat kleine kinderen snel groot worden hoef ik ook niemand uit te leggen. De herinneren aan Leyla als baby liggen nog vers in mijn gedachte, ik roep dan ook met regelmaat tegen haar moeder dat ze eens moet stoppen met eten geven. Zinloos natuurlijk dan pakt ze het zelf wel.
Een paar jaar geleden spraken haar moeder en ik af in de supermarkt. Leyla wist dat niet en toen ze me onverwachts zag riep ze van de verste uithoek van de winkel naar de ander ‘Tante Liesbeth!!!’. Ik voelde me spontaan 10 jaar ouder en grijs. Toch is ‘tante Liesbeth’ best trots. Ik ben de jongste van de familie en behalve een beetje spelletjes spelen heb ik nooit zoveel te maken gehad met kleine kinderen. Ik had ook niet het meest fantastische voorbeeld als moeder en ook vrienden en vriendinnen hadden geen kleine broertjes of zusjes. Dat ik een hoop heb geleerd staat dus ook wel vast.
Sinds kort komt het wel eens zo uit dat ik op Leyla pas als haar moeder moet werken. Er gaat een hele nieuwe wereld voor me open, niet alleen door het gekluns met dat lange haar maar ook het verhaaltjes voorlezen en meespelen met haar meisjesspeelgoed. Ik kom er meer en meer achter dat ik een halve jongen was als kind. Ik heb welgeteld 1 barbie gehad en die heb ik nooit uit de doos gehaald. Nu kam ik braaf haren van halfnaakte poppen en verzin ik on the spot verhaaltjes bij het enorme poppenhuis wat Leyla heeft.
Toch blijft het mooiste moment als die kleine meid net gepoedeld tegen me aan kruipt en na een verhaaltje zorgeloos inslaapt. Van zoveel liefde en vertrouwen kan ik alleen maar heel heel blij worden.

4 thoughts on “Zondag 22 november 2015

  1. Heel mooi stuk. Ontroerend hoe jij over je nieuwe ontdekkingen vertelt. En tja… niet alleen moeders worden door kleine ukkies vertedert. Vaders ook hoor. Ik ben helemaal weg van mijn nieuwe, want 1 jaar oude nichtje Victoria. De hele familie smelt van dat kind.

    1. Hey Edward, het is af en toe een beetje wennen maar ik ben dol op die kleine en haar moeder.

Comments are closed.