Woensdag 30 december 2015

Een geeuwende poolvos als illustratie bij een fotoblog over vermoeiende kinderen in een dierentuin.

Kinder of dierentuin?
Na een aantal dagen op een voor mij wel heel lage versnelling door het leven maffen en snotteren vond ik weer eens tijd de echte versnellingen te gebruiken en een rondje frisse neus te halen. Ik besloot niet te fanatiek zijn en even naar de dierentuin te fietsen. Ik had tenslotte mijn abonnement op Dierenrijk verlengd, het weer was goed wat kon er mis gaan? Nou bijvoorbeeld, domme doos, dat de hele parkeerplaats volstaat met auto’s en de helft van die kudde een buggy bij heeft en als je nog een pietsiebeetje mazzel hebt, hebben ze nog twee of meer van dat grut. Oeps een wandelingetje voor mijn rust kon ik vandaag wel vergeten.

In de tuin banjerend vielen dan ook vooral de mensen me op. Heb je wel eens, de dieren doen hun bekende ding, maar nu het zo druk was kon ik er maar weinig van zien. Terwijl ik me met mijn ranke lijf tussen de mensenmassa door manoeuvreer vallen me er een aantal dingen op. De kinderen zijn niet meer te stimuleren zonder een device. Als ze niet met een retedure camera (echt serieus *kwijl*) lopen, dan hebben ze wel een telefoon of tablet in hun handen. Ergens hoop ik dat ze inderdaad foto’s maken maar zo een aantal keer zag ik gewoon domme spelletjes. Zelfs spelletjes met dieren ik bedoel whut!? Je zou denken dat als er een ringstaartmaki op je schouder komt zitten dat zo’n voortijdige puber wel een selfie maakt, nee hoor met één hand duwt hij het beest van zijn schouder terwijl hij met de ander zijn level uitspeelt. Een geeuwende kameel als illustratie bij een fotoblog over vermoeiende kinderen in een dierentuin.

Een stukje verderop sta ik uiterst geconcentreerd in een wat oncharmante houding foto’s te maken, als ik ronduit lomp aan de kant wordt geduwd door jawel een echte puber, een vrouwelijke deze keer. In plaats van dat de moeder haar dochter aanspreekt is ze bezig haar geweldig interessante leven te delen op facebook, twitter of beide. De jongedame in kwestie had gelukkig wel in de gaten dat ze me aan de kant geduwd had maar ‘most ook ef un foto maku watiz jouw probleem?’ Terwijl ik alle moeite deed mijn ontbijt binnen te houden door dat gore accent gemengd met straattaal werd de te dik ge-makeupte doos gebeld, ‘ja mam ik kohom!’..*zucht* hopeloos geval.

Bij een ander joch valt me op dat de telefoon die hij vasthoudt bijna net zo groot is als zijn hoofd, zegt dat iets over zijn leeftijd of over het apparaat? Zonder van zijn telefoon op te kijken roept hij op zeurderige toon, ‘mam schiet nou ooop’, wanneer zijn moeder niet vlot genoeg doorloopt duwt hij haar met één hand voor zich uit en mompelt iets als ‘ik mag nog op de…’. Ik ben gelukkig niet zo bekend met de huidige spelcomputers maar ik ga er vanuit dat toen hij iets met ‘station’ zei hij niet zijn Engelse treintjes bedoelde. Het ergste vond ik nog dat zijn moeder het toeliet. Waar is het mis gegaan wijffie? Je betaald een redelijk groot bedrag om een dagje met dat jong op stap te gaan en laat dan toe dat hij naar een beeldscherm staart en het enige dierlijke wat er aan te pas komt is het feit dat hij je als koe behandeld?! Terwijl ik verbaasd het tafereel aanschouw hoe hij zijn moeder voort drijft vangt zij tussen het appen door mijn verbaasde blik, ze kijkt me boos aan, tja wijffie het is maar wat je normaal vindt. Nog niet bekomen van dit stel komt er opeens een man in trainingspak met crocks aan voorbij sloffen. Het kind roept wederom dat nu blijkbaar zijn vader moet opschieten. Gezien de enorme uit zijn broekpuilende bierbuik laat die zich niet haasten maar vraagt wel zijn zoon zijn moeder nog eens voort te drijven zodat hij het met zijn op selfiestick bevestigde GoPro kan filmen. ‘Voor op Facebook leuk joh’…*zucht*.  Een geeuwende leeuw als illustratie bij een fotoblog over vermoeiende kinderen in een dierentuin.

Met enig sadistisch genoegen volg ik de paniekerige handelingen van een moeder die haar jong kwijt is. Schreeuwen, rondlopen, nog harder schreeuwen en nu ook rondrennen. Terwijl ze haar telefoon pakt -jullie hadden al door dat ik weer niet naar de beestjes keek hè- roept ze tegen haar lulijzer, ‘nee ik kan niet bellen ik ben Diezel kwijt. ‘Ja weet ik veel ik kom hier ook nooit’. Haar stem sterft weg in de verte maar haar zoontje staat gewoon om de hoek naar een poolvos te kijken.

Terwijl het ene ritalinkind na het andere voorbij komt stuiteren valt me op dat ik maar weinig ouders zie, zitten die al in de auto te wachten? De enige volwassenen die ik zie zijn afgepeigerde bejaarden die met hun laatste beetje levenslust het grut bij elkaar proberen te houden. Bij de leeuwen zie ik een rustig plekje en ga aan de kant om een nieuwe kudde van dat krijsende gespuis voorbij te laten gaan.
Kinderen?! Je zou er maar moe van worden!! Ik kijk naar een chillende leeuw wanneer er opeens iets aan mijn broekspijp trekt. Ik kijk naar beneden in een stel lieve blauwe oogjes, ‘grote poes?’ vraagt ze. Ja schat grote poes…terwijl ik vertederd naar haar dansende krulletjes kijk bedenk ik me; ‘zo zijn ze toch wel leuk’.

8 thoughts on “Woensdag 30 december 2015

  1. Afschuwelijk hoe herkenbaar…… nog niet zo lang geleden zat ik in Burgers Zoo met Geesje, Anita en Daphne aan een tafel een kopje koffie te drinken…. komt er een gezin aanhobbelen met 4 kleintjes, letterlijk en figuurlijk, de jongste kon amper lopen. De buggy werd geparkeerd, het kind eruit geplukt en op haar voetjes gezet… pa en pa zakten zuchtend in hun stoelen neer, beiden de handen vol met hun mobieltje en de 4 kleintjes gingen ieders hun weegs…. alhoewel dit al redelijk gewoon is tegenwoordig heb ik minutenlang met de mond open verbijsterd zitten toekijken…

    1. Wat denken zulke ouders? ZO weer een nieuwe gemaakt? Ik weet maar wat goed wat de gevolgen kunnen zijn als je even niet oplet met zo’n kleintje. Daarnaast als je het al niet op kan brengen op te letten, waarom ben je er dan aan begonnen?

  2. Erg komisch geschreven hoor, en tja….kinderen zijn leuk, maar héél soms zou je ze achter het behang willen plakken. Een hele goede jaarwisseling, en een geweldig 2016 gewenst Liesbeth.

Comments are closed.