Woensdag 20 juli 2016

Prikkeldraad bij een gedicht over verkrachting

Ik was acht
De tijd kan niet wissen
wat je mij hebt aangedaan
door jou zal ik altijd iets missen
zal een deel van mij niet bestaan

Je lokte
en beloofde
hoor nog je zachte stem
zó stom dat ik het geloofde

Want je sloot me op
sloeg me neer
je hand als strop
keer op keer

De tijd kan alleen vergeven
waar ik mee moet leven
want ik was acht
ik was acht toen ik werd verkracht

35 thoughts on “Woensdag 20 juli 2016

  1. Begrijp er niets van. Hoe kun je, een meisje van 8. Hersenloze wezens zijn het. Helaas lopen ze nog steeds rond. Gelukkig heb je het verwerkt en maak je er nu een mooi gedicht over. Dikke knuffel.

    1. Je leest er iets anders in dan ik bedoel. Was absoluut NIET binnen de familie.

  2. Je woorden hakken erin. Ik moest huilen. Zo erg voor je…Een meisje van acht… Kunnen ze wel?
    Ik was geen acht maar heb er nog steeds last van. En bóós ben ik. Dat iemand het lef had mijn leven te verpesten. Jarenlang heb ik het weggestopt. Waar ik na over nadacht, dat bestond niet. Dacht ik. Was een domme gedachte.
    Maar jij en ik (en velen andere) zijn sterk. We gaan door!
    Knap dat je erover schrijft. En nog wel op zo’n eenvoudige manier. Waarmee ik bedoel: alsof een meisje van acht het zegt.
    Dikke kus

    1. Thanks lieve Mirjam voor je lieve woorden. De laatste 2 zinnen bleven maar door mijn hoofd spoken en toen moest ik er iets mee.

  3. Ben een beetje laat.. Heb gisterenochtend met Hulkie meegehuild.
    Meisje toch.. Dit kwam binnen… dat er mensen bestaan die dit een kind aandoen..
    Wat goed dat je het niet in je houdt, maar er open over kunt zijn.. Dat helpt je ook verder denk ik.
    Dikke smuffel!

    1. Het zal altijd iets blijven wat er is en ik zal altijd fel zijn over die dingen maar het is verwerkt. Laten we er over blijven praten en schrijven, nooit meer wegstoppen.

  4. Ik hoop héél erg dat dit gedicht niet autobiografisch is….
    maar ik ben bang dat het dat wél is! Wat verschrikkelijk!

  5. Oei, die kwam aan…
    Ik was geen 8, en tot verkrachting is het nooit gekomen. Maar familie moet de handen thuis houden… :-(

    1. Mag ik aanvullen dat ik vind dat jouw laatste zin niet helemaal goed bij mij valt ?
      Familie moet handen thuis houden?…. Volwassenen moeten met hun gore poten van kinderen afblijven !!!

      Ik kom misschien nu heel fel uit de hoek maar ik weet als geen ander wat het is als je zo iets overkomt.

      1. Ehhh… Eventjes… Eventjes!!! Ik weet dit ook als geen ander, dus: rustig aan! Ik drukte me zachtjes uit, maar ben het niet 100 maar 1000% met je eens! Dus, nog even rustig mijn reactie nalezen en dan pas reageren. Je bent heus niet de enige met ‘een verleden’! Sorry hoor, nu ga ik boos worden. Pfftttt

        1. Weet je, ik werd verkracht door iemand buiten mijn familie, ik snap dat je reageert uit ervaring, maar het is hetzelfde. Het was geen vreemde voor mij, geen toeval van verkeerde tijd en plaats. En ik raakte ook mijn beste vriendinnetje kwijt. Je mag boos worden, maar dat is omdat het gevoelig ligt. Dat ligt het bij iedereen.

          1. Bij mij begon het toen ik 11 werd. Een peetoom… Pffttt, mooie peetoom!
            Tja, hoe je het ook wend of keert, het draait zich nooit meer om. We moeten ermee leren leven. Het een plaats geven. Zeggen de experts… Dat lukt meestal wel. Soms ook niet… Zoals hier te zien is in de gevoeligheid van de reacties. Zo verdrietig allemaal. ?
            Maar wij zijn de sterksten, want we maken er het beste van!! ?
            *kus*

            1. Hej Joolzz, het is nog steeds 1 op de 3 vrouwen…laten ‘we’ erover blijven praten.

  6. Hele dikke knuffff… voor het 8 jarig meisje in jou, Liesbeth ♡
    Fijn voor jou, dat je het kan opschrijven !
    Lieve knufff groetjes van Anna

    1. Ik twijfelde of ik dit ging delen, maar kan er over praten en dus schrijven ook.

      1. Knap en goed van je, hoor!
        Mijn ervaring is, als je er éénmaal over kan praten… dat je dan ook die negatieve energie, die iedere keer weer voelt, terug kan sturen naar die persoon waar het ook van is… want het is niet jou negatieve energie… je draag het wel bij je, maar als je het weer voelt stuur je het iedere keer weer terug en zeg dit is niet van mij en op die manier voed je het ook niet meer… en krijg jij meer ruimte. Maar misschien wist je dit al… ;-))
        Lieve knufff groetjes van Anna

    1. Ik kan er over praten en schrijven het is altijd een dingetje maar heb het verwerkt, hoe erg ook.

  7. ik vind het plaatje juist gekozen
    voor deze vreselijke gebeurtenis , welke nooit echt uit de herinnering is weg te krijgen
    zo erg dat er lui zijn die dit doen
    toen en nu en in de toekomst :(

Comments are closed.