Woensdag 20 april 2016

Commerciele fotoshoot ballet

“Tot bloedens toe in de coulissen”

Als meisje had ik niet bepaald de aanleg om een heuse dame te worden. Ik was het type wat 2 keer per week met een kapotte broek thuis kwam, het type wat altijd wel ergens een vuile veeg had. Ik fietste als het even kon zo hard mogelijk, speelde met de autootjes van mijn broer en kreeg op mijn 8e een Barbie die ik nooit uitpakte. De strekking is duidelijk, ik was niet heel meisjesachtig. En dat was al vroeg te merken. Ik had absoluut geen fijne motoriek en werd op mijn 5e naar ballet gestuurd. Klassiek ballet.

Eigenlijk kan ik me niet meer herinneren of ik het daar wel mee eens was, of ik de keus heb gekregen of het zoals altijd op mijn vaders manier -gewoon moest-. De balletschool was een paar deuren verder en ondanks dat het dus zo dichtbij was, had ik een speciale ballet tas. Rood, lak en vierkant. Ik heb naar mijn weten wel een balletpak gehad maar geen tutu of rokje. Wel moest ik verplicht panty’s dragen en om maar even aan te geven, mijn bijnaam was Liesbeth Ladder.

Mijn oude spitzen op het strandUiteraard heb ik naar verschillende uitvoeringen toegewerkt, een paar weken voor een uitvoering was ik het zo enorm beu. Ik was al zo vaak van locatie in de dans veranderd en had zo niks met die andere inmiddels volwassen vrouwen, dat ik m’n balletlerares wat aan wilde doen. En ik plaats van mijn spitzen overdwars in haar te parkeren besloot ik naar huis te gaan.

Ik hobbelde op mijn 5e naar binnen en stampvoette op mijn 18e naar buiten, na 13 jaar klassiek ballet ben ik nog steeds niet damesachtig, ik heb nog steeds geen fijne motoriek maar toen ik een paar maanden geleden een les had meegekeken en gevraagd werd een stukje mee te doen, toen bleek wel dat ik toch niet alles vergeten was.
Ik stond zonder een seconde erover na te denken perfect rechtop, mijn handen hielden weer dat onzichtbare wattenbolletje vast en toen de muziek begon deed mijn lichaam helaas niet echt meer wat ik wilde. Na een kwartiertje hield ik het met een glimlach voor gezien met meer kramp dan ik toe wilde geven vluchtte ik naar de kleedkamer. Waar ik terugdacht aan alle pijn die ik verbeten heb en aan de spitzen die ik toen al in de coulissen uitdeed. De spitzen die ik fotografeerde voor de website van mijn oude balletschool en de spitzen die zoveel meer in zich hebben dan alleen mijn bloed.

Tegenstellingen – Grof/fijn
Marions 6 woorden – Dans

20 thoughts on “Woensdag 20 april 2016

    1. Hey Ferrara, ik speelde allang met deze post qua idee. De tegenstelling maakte het voor mij helemaal af en toen kwam Marion…De foto’s heb ik gemaakt voor de website van m’n balletlerares en worden daar dus ook gebruikt. Deze specifieke foto hangt ook in een lijstje in de school.

  1. Liesbeth Ladder is je oude bijnaam?
    Of draag je nu geen pantys meer.

    Op muziek bewegen is mijn slechte kant. Bewegen doe ik meestal houterig en schokkend.
    Toch geniet ik soms van die mensen die muziek in hun lichaam hebben en het er ook uit weten te halen.

    Vriendelijke groet,

    1. Nee das gelukkig al ontzettend lang geleden. Lees nog ene poosje verder op mn blog, dan kom je er achter dat ik zeker niet het rokken en panty tiep ben.
      Ik kan de meeste bewegingen niet meer maar muziek in je hebben zoals jij het noemt, raak je niet meer kwijt.

  2. Schitterend log!
    Wat een heerlijke humor!
    Wat is het lei(ij)den mooi beschreven.
    Maar als je de ingepakte Barbie nog in je bezit hebt, dan is die nu geld waard hoor!

    1. Thanks Hulkie, die Barbie heb ik jaren later zonder maar een seconde twijfel aan een kindje gegeven die niet veel had. Toen wist ik al wat de waarde was en het boeide me toen al niet. Dat koppie die blije oogjes dat was veel meer waard.

  3. wat moet ik altijd lachen om jouw blogs ! Whoehahaha.. Liesbeth Ladder ! LoL
    zo leuk dit :P

  4. Ergens moet je het toch leuk gevonden hebben, anders blijf je het geen 13 jaar lang volhouden.
    Het schijnt ook heel goed voor je houding te zijn dus is het niet helemaal verloren tijd geweest.
    Vroeger had ik graag naar ballet gewild maar als ik nu die spitzen zie moet ik er niet aan dénken met mijn krakkemikkige voeten!

    1. Natuurlijk vond ik het ook wel leuk, alleen vond ik de uitvoeringen niks. Das net zoals de sporten van nu. Trainen en in het weekend wedstrijden.
      Ik kan je zeggen dat ik oa door die jaren en jaren ballet slechte knietjes heb. Dus die houding maakt ook niet echt meer iets uit.

  5. Je bent dus geen Ballerina geworden Elisabeth….hihi. Die spitzen, verzieken je voeten lijkt mij.

  6. bloed, zweet en tranen…. inderdaad, grof en fijn, diepzinnige invulling! Nooit zelf gedaan dus kan er niet over mee praten .

    xxx

    1. Ik zag je tegenstelling en wist meteen dat dit was waarmee in hem in ging vullen. En toen ik hem al klaar had, zo in een hoekje van mijn brein, toen kwam Marion meedoen. Geen toeval.

  7. Wat een mooi gelaagd verhaal.
    Ik moest wel even lachen bij de bijnaam Liesbeth Ladder..een soort vrouwelijke Pietje Bel. :-)

    1. Thanks! Ik kan nu ook lachen om die bijnaam maar toen viel ik zoals altijd en overal, enorm buiten de boot.

  8. mogge jonge dame
    je begrijpt dat is een geintje
    want van al wat ik al van en over je las
    had ik dit en ik denk niet als enige , van je verwacht
    wel dat je altijd aan het struinen was en nat en smerig thuis kwam , met vegen over het gezicht en ladders in de kousen / panty’s
    maar je ziet het zelfs na zoveel jaren is van die mag ik het noemen strafexpeditie , wat blijven hangen
    geniet de dag

    1. Je bent de enige niet, die het zich niet zo voor kan stellen.
      Fijne dag Kareltje.

Comments are closed.