Woensdag 12 april 2017

Een foutje in mijn hoofd is een boek over een vrouw die een hersenbloeding krijgt, wat mijn oma ook had.

Een foutje in mijn hoofd
Eigenlijk bij toeval zag ik het boek weer staan in de bibliotheek; “Een foutje in mijn hoofd, zeven maanden zwanger en een hersenbloeding”. Vorig jaar kort na mijn oma’s dood zag ik het boek ook maar wist ik dat het niet het goede moment was. M’n oma had namelijk ook een hersenbloeding, vele jaren voor haar dood, maar toen al werd alles anders. Voor die bloeding was ze een lieve zorgzame vrouw die oog had voor iedereen. Ze had engelengeduld en besteedde haar tijd naast het huishouden aan puzzelen en handwerken.

De nacht dat m’n oma een hersenbloeding kreeg ben ik niet wakker geworden van de telefoon, ik heb niemand op horen staan, niemand horen praten. Het werd me pas bij m’n ontbijt verteld ik moest gewoon naar school (mbo dierverzorging) de toets die ik maakte is verscheurd en ik ben naar huis gestuurd. Dat oma m’n opa wakker had weten te maken redde haar leven.

Ik las het boek met stijgende verbazing, een vrouw die 7 maanden zwanger is en volop gezond komt in het ziekenhuis en kan niets meer. M’n oma was 2 keer zo oud en ze zou nooit meer thuis komen werd er gezegd. Ze werd uit het ziekenhuis ontslagen en kwam in een instellingen terecht. De vrouw die ik daar zag herkende me, maar eigenlijk was ze alleen nog maar het omhulsel van m’n oma. Geen liefde, interesse en gesprekken meer. Een logisch maar schrijnend gevolg.

In die instellingen zie je altijd schrijnendere gevallen, ik zag daar een jonge vrouw met een blikje cola. Ze was uitgedroogd want ze kon er niet uit drinken, het rietje viel door het koolzuur op de grond waar iemand het opraapte en weggooide. Pas toen ik het zag gebeuren en het doorgaf werd er extra op gelet. Schrijnend want het boek wat ik las had haar boek kunnen zijn. Zowel zij, als de schrijfster van het boek als m’n oma zaten opgesloten in zichzelf en konden niet de woorden vinden die ze eerst moeiteloos zeiden. De jonge vrouw had dan wel een vol blikje cola, maar was uitgedroogd en moest naar het ziekenhuis. Helaas kent iedereen die verhalen over instellingen. Ook in het boek komen er schrijnende verhalen naar voren met vriendinnen die niets meer laten horen en hoe onwetend verzorgend personeel kan reageren en handelen.

Oma kwam uiteindelijk thuis maar kon dingen niet meer tegelijk. Aardappels schillen lukte nog, ze begreep wat er verteld werd maar antwoorden was moeilijk duurde lang hooguit ja, nee of een enkel ander woord ging snel. Ze kon geen liefde tonen en steeds slechter lopen. Toch gingen m’n opa en oma nog op vakantie met de caravan tot ook de ouderdom parten begon te spelen. Vorig jaar overleed ze, m’n oma die ik nog dagelijks mis en dan vooral de oma van voor haar hersenbloeding.
Simonne in het boek komt er bovenop, ook haar leven veranderde drastisch. Een foutje in mijn hoofd, geeft een goed beeld van de gevolgen van een hersenbloeding, is een makkelijk te lezen boek opgedeeld in korte hoofdstukken en is vooral het lezen waard.

13 thoughts on “Woensdag 12 april 2017”

  1. minoesjka2 schreef:

    Ik zet dit boek op mijn lijstje,.

    Een vriendin van mij, heeft 15 jaar terug een TIA gehad, en zij is daarna ook veranderd, het is een andere vrouw, veel emotioneler. Vreemd hé, wat dat met je kan doen.

  2. Lenjef schreef:

    Na een hersenbloeding

    de mens die we onderweg worden na te zijn geboren
    hangt af van haast ontelbaar veel factoren
    waarvan één het zelfstandig zijn kan verstoren
    de laatste meters lopen sommigen in zichzelf verloren

    Ja, het is vreselijk wat een mens kan overkomen, Liesbeth.
    Lenjef

  3. Regenboogvlinder schreef:

    Zomaar kun je opeens iemand anders worden.. erg toch hè..

  4. Spontanity schreef:

    Ik heb de titel opgeslagen.

  5. Vlijtig Liesje schreef:

    Het zal je maar gebeuren zeg. Een oud vriendinnetje van mij die 1 jaar ouder is kreeg vorig jaar ook een hersenbloeding. Daarna hoorde ze alle geluiden heel erg hard en werd helemaal gek. Er waren twee operaties nodig om dit te herstellen.

  6. rietepietz schreef:

    Herkenbaar, er zijn zoveel kwalen en ziektes waarvan je impact pas begrijpt wanneer je het in je naaste omgeving meemaakt.
    Bij kanker zegt men al gauw “kanker heb je niet alleen” dat is waar maar eigenlijk gaat dat voor vrijwel alle ernstige ziektes op. Het heeft immers altijd een groot effect op de naaste familie die er mee moet leren omgaan én het gemis een plaats moet geven zoals je oma miste terwijl ze nog in leven was.

  7. Edward McDunn schreef:

    Aangrijpend hoor Liesbeth.

  8. fietszwerver schreef:

    zo herkenbaar , las het en voelde de ogen nat worden
    vol van herinneringen , aan mijn beppe , maar ook aan mijn pa en ma
    denk ik ka wel zeggen dagelijks aan mijn ouders , en ook vaak aan mijn oma , zo jullie zeggen

    dacht ook aan net nieuws , jonge man naar huis gestuurd , na verkeerde diagnose
    had een hersen infarct gehad , maar werd door dokter niet als zodanig herkend

    boeken vol zijn er te schrijven

    wat blijft ” gelukkig ” zijn de mooie herinneringen aan fijne mensen

    slaap wel groet

  9. natuurfreak schreef:

    Ziet er een goed boek uit maar of ik het lezen zal? kan er eigenlijk niet zo goed meer tegen na de ood van mijn moeder die gestorven is aan een maagbloeding.Ze was dement maar werd eerst gevonden toen ze bijna geen bloed meer in haar lichaam had.ik heb nog hele nacht bij haar gewaakt maar niets kon toen nog helpen.

    1. natuurfreak schreef:

      Sorry d niet goed doorgedrukt, moet natuurlijk dood zijn

  10. Ik ga het boek niet lezen, maar ik vind dit een prachtig geschreven stuk.

  11. Martha schreef:

    pfoe, heftig hoor… Dat lijkt me echt heel erg, opgesloten zijn in je eigen lijf..

  12. Bertie schreef:

    Hersenbloedingen veroorzaken grote drama’s. Het boek ken ik niet, het onderwerp wel.

Kom maar op met je reactie!