Ik was twaalf en ik fietste naar school

Ik was twaalf en ik fietste naar school

Pasgeleden kocht ik een flinke stapel boeken, lang leve de kringloop. Het boek waar ik enorm nieuwsgierig naar was, was het boek van Sabine Dardenne. De titel van het boek ‘Ik was twaalf en ik fietste naar school’, deed een schokje door me heengaan. De ondertitel, tachtig dagen in de kelder van Dutroux, had ik niet meer nodig. Ik wist van het bestaan van dat boek maar was het nooit tegengekomen, van het moment dat ik thuis was, tot 2 dagen waarvan ik er 1 moest werken later, was het boek uit. Verslonden heb ik het.

Ik was twaalf en ik fietste naar school, verteld het verhaal van Sabine die in de handen valt van pedofiel en sadist Marc Dutroux. Ze wordt onderweg naar school van haar fiets getrokken en beland in één van de huizen van Dutroux. In het eerste deel van het boek verteld ze over de verschrikkingen, over de perverse ideeën, verteld over haar jeugd, haalt de brieven aan die ze haar moeder in gevangenschap schreef en verteld ook over het vervelen, het leed, de veel te kleine kelder, het vieze eten en uiteindelijk ook over dat ze langzaam gek leek te worden daar. Dat ze compleet geïndoctrineerd dacht dat haar ouders haar verlaten hadden, dat vond ik nog het meest schrijnend. Dat hij haar verkracht en misbruikt heeft, daarover laat ze bewust dingen weg. Maar je vult het in. Ook verteld ze hoe schuldig ze zich voelde en voelt dat ze om een vriendinnetje vroeg. Totaal gek geworden van eenzaamheid blijft ze drammen om een metgezel, onwetend dat ze die de ellende mee intrekt, krijgt ze uiteindelijk haar zin. Wederom gaan Dutroux en een handlanger op jacht, maar worden nu wel opgemerkt. Laetitia valt ook in handen van die vuilak maar wordt 6 dagen later, wanneer Sabine er 80 dagen heeft gezeten, bevrijd.
In het boek komt ook de tijd na haar bevrijding aan bod, ze verteld over de moeilijke band met haar moeder, over haar eerste vriendje, over haar school en hoe zij en haar familie moeite doen om het leven weer op te pakken. Ook beschrijft ze nauwkeurig het proces die pas vele jaren later in 2004 volgt en hoe ze uiteindelijk won van haar belager.

Ik was twaalf en ik fietste naar school, brengt mij, hoewel ik jong was, terug naar de beelden die ik me herinner beelden van een meisje die over een heg in armen van iemand verdwijnt. Het is een heftig, maar goed geschreven uit het Frans vertaald boek en ik raad iedereen aan het te lezen. Al was het maar om niet te vergeten dat deze griezel levenslang kreeg, maar er nog velen vrij rondlopen.

23 thoughts on “Ik was twaalf en ik fietste naar school

  1. De witte mars in Brussel herinner ik me nog goed. Daartoe opgeroepen door de vader van An. Ik hoop dat die gluiperd nooit meer vrijkomt. Zijn vrouw zit ondergedoken in een klooster.
    Ik wist van het bestaan van het boek maar heb het expres niet gelezen…

  2. Natuurlijk kan ik me de herinneringen nog ophalen uit de tijd maar ook nu nog druppelen er soms bizarre verhalen binnen over mensen die anderen, soms hun eigen kinderen jaren vasthouden in kelders en afgesloten ruimten. Soms zelfs vanaf de geboorte nog nooit buiten zijn geweest. De wereld zit vol zieke geesten

  3. In Nederland leefde het (denk ik) minder dan in België, maar ook ik heb er veel van mee gekregen.
    Het boek kende ik niet. Hopelijk heeft het schrijfproces bijgedragen aan de verwerking van dit trauma.

  4. Het boek staat ook bij mij in de kast en nu wil de advokaat van hem, hem binnen 2 jaar vrij krijgen. Denk dan maar eens aan de 4 andere meisjes die hij vermoord heeft..Als dat echt gebeurt denk ik dat België te klein zal zijn
    Advokaten zouden ook eens moeten denken aan de ouders van die kinderen.Die hebben ook geen tweede kans gekregen.Daarbij ,hij had daarvoor ook al vast gezeten voor ontvoering en verkrachting van kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *