Tubular Bells

Tubular Bells het album van Mike Oldfield.

Tubular Bells, wat buisklokken in het Nederlands betekent, heb ik grijs gedraaid. Ik leerde de synthesizer versie kennen die heel wat korter duurt dan de echte met instrumenten gemaakte versie van ruim 20 minuten. De opbouw in het nummer, de geweldige break, ik kon het nummer moeiteloos 10 keer achter elkaar draaien en werd het nooit beu. Nog voor ik de cd waarop het nummer stond kreeg, kende ik de muziek uit de films of afleveringen van Bassie & Adriaan. Het is dan ook geweldige muziek voor tijdens de spannende momenten.
Tubular Bells is het eerste album van Mike Oldfield, het album werd in 1973 uitgebracht nadat het meermale was afgewezen door andere platenmaatschappijen. Uiteindelijk besloot The Manor House, het een kans te geven, Mike Oldfield was toen 20 jaar oud. Zijn album werd meer dan 17 miljoen keer verkocht, hij kreeg er een gouden plaat voor in Amerika en een Grammy voor beste instrumentale compositite. Tubular Bells kreeg echte bekendheid toen het voor de film The Exorcist gebruikt werd. Dat er buisklokken op het album te horen zijn is eigenlijk geheel toevallig, deze klokken stonden namelijk nog in de studio en mocht hij gebruiken. De reden dat het album vernoemd werd naar deze klokken ontstond toen een medewerker op verzoek opnoemde welke instrumenten gebruikt werd. De manier van opnoemen eindige met ‘plus…tubular Bells’.

Er zijn verschillende, ook jaren na dato opgenomen versies van dit geweldige nummer opgenomen. Met jullie deel ik de versie die op één van mijn eerste cd’s stond en die ik nog steeds heel graag hoor.

22 thoughts on “Tubular Bells

  1. IK denk dat dit een album was dat me in een klap op zijn muziek zette. Wat een plaat was dat en als je hem stevig draaide hoorde je allerlei details in zijn manier van instrumentaal werken. Fantastisch. Bij het verdwijnen van de LP en het opkomen van de CD uiteraard ook die versie gekocht. Kan me er af en toe helemaal aan overgeven. Soort klassieker voor de toekomst…

  2. Herkenbaar en daardoor ook een mooie herinnering. Mijn jongere broer was en is gek van synthezizer muziek. Nam dingen op bandrecorder op van de radio en door hem hoorde ik veel van dit soort muziek.

  3. De melodie is uiteraard helemaal herkenbaar, maar ik luister toch liever naar de versie die ik ooit kocht op vinyl en de echte Tubular Bells. Ik heb overigens helemaal geen hekel aan synthesizers, vind het vaak een verrijking.

  4. Deze versie lijkt wat sneller dan de elpee die sinds 1974 in mijn platenkast staat, en op het einde wat pop-pier met die syndrums, wat aardser en minder esoterisch. Ik heb die plaat vroeger veel gedraaid en heel af en toe nog wel eens, via Spotify.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *