The Way

The Way

The Way gaat over een Amerikaanse babyboomer Tom die tot zijn ontsteltenis te horen krijgt dat zijn zoon Daniel gestorven is op een berg in Frankrijk. Hij reist uiteraard hals over kop naar het Franse plaatsje maar heeft nog geen idee wat zijn zoon, die de wereld wilde zien, daar deed. Hij herkent zijn zoon in het mortuarium en krijgt niet veel later zijn persoonlijke spullen overhandigt. De politieagent die hem begeleid legt uit dat zijn zoon de Santiago de Compostella wilde lopen maar helaas op de eerste dag in een storm terecht is kwam die hem fataal is geworden.

De film maakt gebruik van een mooi aantal flashbacks, de rit naar het vliegveld waarin duidelijk naar voren komt hoe slecht vader en zoon elkaar begrijpen, is daar de sterkste van. Hoewel hij zijn zoon niet goed begrijpt zit hij als vader van een dertiger in een hotelkamer en besluit zeer snel dat hij de lange tocht naar Santiago de Compostella gaat lopen. Die avond nog wordt zijn zoon gecremeerd en met de as in een kistje in de rugzak begint hij de volgende morgen de lange tocht.

Hoewel ik de beslissing enigszins impulsief vind, geeft het wel cachet aan de film. Niet bekend met de route, geen echte wandelaar, niet heel sociaal, diep in rouw om zijn zoon en ook niet bepaald gelovig meer. Het worden stuk voor stuk prachtige scenes die onderstreept worden door de mensen die Tom ontmoet en door de stukken dat hij zijn zoon ziet. The Way (trailer klik hier) is een echte Roadmovie met een bijzonder sterk verhaal, veel aandacht voor de karakters en aangename muziek.

14 thoughts on “The Way

  1. IK vind zelf een kilometer of 15-20 lopen best veel. Zeker bij warm of regenachtig weer. Met die prestatie duurt dat lopen naar Santiago de Compostela wel heel lang natuurlijk…..

  2. mogge Liesbeth
    ik ben wel een liefhebber van wandelen , maar zoiets als deze wandeling , nee begin ik niet meer aan
    wat ik zeker aanneem is dat zijn gedachten gang totaal in de war is na het overlijden van zijn zoon , dus dan zo’n wandeling willen maken is niet zo vreemd , toch
    ik wandelde gister en houd vandaag een rustdag
    geniet de dag

  3. En daarom barst het van de Amerikanen met een dagzakje die het laatste stukje van hotel naar hotel de camino lopen. En natuurlijk nog even met de bus naar Muxia. Ik vond het trouwens wek een goeie film. Wat je ziet bij hem is dat zijn leven en denken verandert en dat gebeurt tijdens de echte camino zeer zeker. Ik liep in 2010 vanuit Ede naar Santiago. Mijn leven is ook nooit meer hetzelfde geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *