Roadtrip Liberation Route Eindhoven – Arnhem

Monument de Vleugel nabij Bemmel met met uitzicht op Arnhem

Vorige maand op die ene hete donderdag besloten Frans en ik een roadtrip te doen. Uiteraard met de Willys jeep, raam naar beneden, voetjes op het dashboard en een beetje rondkachelen. Ingesmeerd en wel, met een gehaakte muts op mijn kop tegen zonnesteek en verwilderde haren stapte ik in. Ik had de dagen ervoor gebruikt om een route te maken en had die in 4 delen uitgeschreven in google maps. Leuk klusje zeker als je je bedenkt dat we naar Arnhem zouden rijden, binnendoor via de oude wegen. Jawel ik stippelde de Liberation Route uit die ik vorig jaar fietste.

Onze route begon in Eindhoven we reden in de wijk Woensel langs de locatie waar ooit twee kanonnen hebben gestaan, er volgde hier geen groot gevecht maar een omtrekkende beweging waarna Eindhoven bevrijd was. We reden meteen door naar Son. Frans sputterde daar even maar ik wist de weg echt beter. Een stukje verder niet, vond Frans. Daar sloegen we een stuk Hell’s Highway over, vrouwen hebben altijd gelijk schatje. Toentertijd was dit een smalle tweebaansweg de grote logge militaire wagens reden niet zo lekker door als de jeep nu doet. En dat was maar goed ook het is namelijk te heet om stil te staan in de volle zon. Een stukje verderop deden we dat we bij de molen in Eerde. Deze molen werd gebruikt als uitkijkpost door de Amerikanen, de molen werd kapot geschoten waarna de kerktoren in gebruik werd genomen. Ook deze ging eraan maar toch wapperde er van de resten nog een Amerikaanse vlag, Geronimo! Eerde was als één van de eerste plaatsen op 17 september 1944 bevrijd.

Tussenstop van onze roadtrip Liberation Route nabij KeentLang stilstaan zat er niet in, we dronken wat en reden door naar Veghel. Hier was de stop zo mogelijk nog korter. Frans zat hier op school en omdat het niet ver van huis is rijden we hier vaker rond. Er staat overigens een kangoeroe op dit monument omdat dit hun ‘call’ was over de radio.
We reden door Uden naar het plaatsje Zeeland. Dorst hadden we en dus werd er dichtbij het monument een supermarkt bezocht. Juist met die hitte lette ik goed op of Frans wel genoeg dronk. Zelf denk ik er wel aan sinds ik een zonnesteek had. Een stuk verder reden we even door het bos waar het net zo warm was.
De Liberation Route ging bij Reek eigenlijk naar rechts maar ik wist een mooi ommetje. Maar zo mooi als het was had ik zelfs niet ingeschat. Klein uiterwaarden met runderen, een mooie weg over een dijk. We stonden er even stil en wat bleek niet ver daarvandaan had deze dijk de levens genomen van een aantal Canadezen die hier hun voertuig keerde maar uiteindelijk de dijk afrolden. Om stil van te worden maar niet om lang stil te staan, te warm voor.
We reden verder want daar verderop bij Keent lag namelijk een vliegveld(je) van 1 airstrip. Het werd allereerst niet meegenomen maar een paar dagen na het begin van Operatie Market Garden landde er de eerste Engelsen. Onder de naam Airstrip B-82 Grave landden hier ruim 200 airtrains, 900 manschapppen en bijna 400 ton vracht wat neerkomt op elke 30 seconde een vliegtuig.

Frans en ik genoten van de prachtige natuur, de runderen en kleine dorpjes. Al snel reden we de De John S. Thompsonbrug over bij Grave. Eigenlijk wilde ik hier nog wel een ommetje door de stad doen, maar al het remmen en optrekken deed de jeep geen goed. Ook zij had het warm en dus was de doorgaande weg niet alleen voor ons een verademing. Na de brug rechts daar reden we door Nederasselt en Overasselt. In deze 2 plaatsen die toen niet meer dan kerkdorpjes waren kwamen alleen al op de eerste dag 1700 parachutisten naar beneden. De dagen erna werd dit terrein gebruikt om voorraden aan te voeren. De bevrijding liet nog even op zich wachten maar zodra de Engelse tanks over de brug bij Grave kwamen rollen mochten die dorpen daar van geluk spreken. Niet veel verder boven de rivieren liet de bevrijding nog een hongerwinter op zich wachten.

We reden lekker door, de jeep en wij koelde wat af voor zover mogelijk met 32 graden in de schaduw. We passeerden Molenhoekbridge wat eigenlijk de brug bij Heumen is, reden daadwerkelijk door Molenhoek en maakte een klein ommetje bij een voormalig vergaderkantoor van de Waffen SS bij Mook. Mooi kantoor, wil ik ook wel. Het jachtslot zoekt op dit moment nog een nieuwe toekomst, voor wie interesse heeft. Van het nabij gelegen Duitse munitiedepot liep een spoorlijntje wat ik later zou zien in Groesbeek. Van zo’n mooi pand in zulke mooie omgeving zou je alleen maar verwachten dat het een prachtig buitenverblijf was waar feest werd gevierd en gedronken. Het bleek er onderling allemaal niet zo heel gezellig aan toe te gaan daar.

Frans en ik hielden even halt hoog in de bossen bij Groesbeek het was hier iets koeler we dronken onze voorraad op en zorgde in Groesbeek voor nieuw. Hier in Groesbeek lagen de Amerikanen langs het spoor ingegraven, hoewel de Duitsers er van overtuigd waren de oorlog te gaan winnen hadden ze wel even een noodplan opgesteld. Toen hier in Groesbeek al die Amerikanen naar beneden kwamen die ook nog eens oprukte naar Nijmegen tja toen kregen ze het toch een beetje benauwd en namen de trein naar Duitsland. De eerste trein die kwam erdoor maar de angsthazen in de 2e trein werden die dag allemaal gevangen genomen. De laatste wagon van die 2e trein reed de heuvel af terug richting Nijmegen waar hij op de 3e trein klapte.

De kerk van Ooij bij NijmegenWe namen uiteraard de Zevenheuvelenweg richting Berg en Dal. Hier bovenop de heuvel waar de Canadeze begraafplaats is zagen we voor het eerst een bui hangen. Het was allemaal niet dreigend we sjeesden die heerlijke heuvel af en op en even later waar ik dacht linksaf te slaan naar Nijmegen daar ging Frans rechts. En toen gebeurde het, ik zag Duitse kentekens, Duitse reclame…’ Frans we zijn in Moffrika abort abort keer terug keer terug!!!’. Frans reed uiteraard lachend verder en even later haalde ik opgelucht adem. Pfff we reden weer op Nederlandse bodem.

We sloegen rechtsaf en reden door de prachtige Ooijpolder, in de verte Nijmegen en ook grote dikke donkere wolken. Inmiddels was er ook een stevige wind opgestoken. Spullen die normaal prima in de jeep liggen moesten nu vastgehouden worden. M’n muts die al zoveel ritten trouw is blijven zitten, woei bijna af. Er kwam ander weer aan en dat was te voelen. We reden de dijk uit en in plaats van een rondje Nijmegen reden we zo snel mogelijk de Waalbrug over. Ik probeerde deze prachtige brug te filmen maar had moeite alles goed vast te houden. Op de gok liet ik Frans afslaan (en dat was de goede route) we reden door Lent.

De dijken bij het verderop gelegen Driel en Elden werden door de Duitsers opgeblazen waardoor het gebied boven Nijmegen onder liep. Er ontstond een eiland waar zo’n 1000 mannen verbleven die weigerden hun vee achter te laten, hun vrouwen en kinderen waren toen al geëvacueerd naar Brabant. Het water bleef stijgen en ook de Engelsen die hier in de frontlinie liggen hadden moeite hun voeten droog te houden.
En over droog houden gesproken, tijd om door de rijden. Met Arnhem in het zicht maken we ons laatste ommetje, voorbij Bemmel schuin omhoog steekt vlak langs de snelweg een vleugel uit de grond. Hier verstarde het front wat Arnhem niet haalde, pas in april ’45 komen de bewoners terug in hun vernielde, leeggeroofde huizen. De wederopbouw kon beginnen. Geestelijk daar zat vooral het probleem, de herinneringen en onverwerkte ellende maken vleugellam. Dit monument is dan ook een ode aan vluchtelingen en veteranen.

Onweer op komstDe weg naar Arnhem lag voor ons open net zo open als de jeep is en met de buien die nu flink vorm begonnen te krijgen is dat een niet al te beste combinatie. We maakten dan ook flink haast om de John Frostbrug te bereiken. Van een hapje eten in de stad tot een extra rondje rijden het zat er allemaal niet in. Nu kan er op de jeep wel een dakkie maar dat doet helemaal niets tegen onweer. Zo’n zeildoekie maakt geen kooi van Faradé en echt veel zin om risico’s te nemen hadden we niet. We reden de brug dan ook over draaide rond het Airborneplein, waar beneden het monument staat, en reden zo de stad weer uit de snelweg op.

Frans concentreerde zich op de weg en ik hield de buien in de gaten. Hij wilde de buien voorblijven maar de wind joeg ze hard achter ons aan. Ik keek om me heen zag een weiland verder drie bliksems tegelijk. Frans joeg de jeep zo hard mogelijk aan en ik probeerde de grijzende vent die schuin achter ons reed niet te zien. Opdat je je dakraam vergeet dicht te doen lul.
We bleven de bui voor tot we bij een tankstation konden schuilen. Wat hier overkwam was maar een staartje van wat we bij Arnhem hadden gezien en het was dan ook met een kwartier voorbij. Helemaal droog hielden we het niet, maar toen we na 250 kilometer thuis kwamen waren we droog, versleten en verfrist. En het laatste daar ging het ons om.

9 thoughts on “Roadtrip Liberation Route Eindhoven – Arnhem

  1. En weer was je in de buurt! En goh, zat Frans er op school. Vraag me nu toch heel erg af waar hij woont.
    Ik vind het zo gaaf dat jij ook zo geïnteresseerd bent in dit alles.

  2. Je omschrijft voor mij een zeer bekende route en omgeving.

    In Son wonend ging ik in Nijmegen naar school. Soms deed ik dat met de fiets. In Nijmegen wonend fietste en liep ik in de omschreven omgeving.

    In Arnhem geboren bezocht ik geregeld mijn grootouders daar.

    Mooi blog!

    Vredelievende groet,

  3. Super, wat een verhaal. Een tochtje om zelf eens te gaan maken. Ik heb een jaar in Arnhem gelegen en reed iedere dag op en neer. (uiteraard op kosten van het leger)

      1. ik dacht iedere dag zo’n twee uur heen en twee uur terug… ik bleef ook wel eens daar, dat lag er beetje aan hoe het thuis ging.

  4. Dat heb je knap en duidelijk neergeschteven zodat ik heel goed kon volgen .Maar bij die hitte zie je me niet Dan zoek ik de koelte van het bos op .Een heel interessante post Liesbeh

Comments are closed.