Ritje Maastricht + Zwijmel

Ritje Maastricht

Prachtig weer was het en warm en deze combinatie maakt het ideaal om een rit te gaan rijden met de Willys jeep. Een ritje Maastricht zou het worden omdat de jeep geen moeite heeft met heuvels en ik de glooiende omgeving van deze prachtige stad zo mooi vind.

Maastricht is vanaf mijn omgeving het beste te bereiken via België en dus reden we onze gebruikelijke route langs het kanaal naar Weert en reden vanaf daar door naar Maaseik. Tot daar een bekende route, we reden een extra rondje (of twee) op de rotonde en vonden toen de goede richting. Laat ik maar niet meer beginnen over die waardeloze navigatie van Goo.gle het is dat ik die telefoon ook voor andere dingen gebruik want ik kreeg zwaar de neiging die telefoon naar zijn laatste rustplaats te slingeren.

We vonden Maasmechelen, een plaats liggend aan de Maasvallei en aan het Kempisch Plateau. Het moet 8000 jaar geleden al bewoond zijn geweest daarnaast ligt de stad aan Nationaal Park de Hoge Kempen, helaas kreeg ik niets van de stad mee omdat Frans de snelweg op reed. Al vlot reden we Nederland weer in waar we langs Maastricht Airport kwamen, saaie weg. Op goed geluk (of gewoon omdat we de weg niet wisten) doken we de tunnel in die ons bij toeval daar bracht vanwaar ik de weg naar ENCI wist. Hier schreef ik al over deze inmiddels stilgelegde groeve, ik hoopte dat we vanaf de Sint-Pietersberg een mooi uitzicht konden vinden helaas zijn alle mooie weggetjes op die berg verboden toegang en ja zelfs voor Willys jeeps.

We dwaalden voor zover we konden op en rond op de Sint-Pietersberg die bij d’n Observant (de berg zelf en het gastvrije restaurant nabij de ENCI-groeve) 171 meter boven NAP ligt. Deze berg is vooral bekend geworden door de winning van Limburgse mergel, een deel van de ontstane gangenstelsel zijn net als de ENCI-groeves te bezoeken. Helaas vonden we niet het gewenste uitzicht en reden we verder, kwamen via scherpe s-bochten bij een restaurant en reden ook meteen weer weg. Een stukje verder reden we een smal en schuin straatje in, de jeep heeft weinig moeite met klimmen en dat is wat de Ursulinenweg doet. We vonden Sint Pieter op de Berg, een kerk die werd gebouwd omdat de oude precies in het schootsveld lag van de vesting. Na de zoveelste (dreigende) belegering waarbij de kerk afgebroken en weer opgebouwd werd, besloot de toenmalige pastoor dat dat spelletje gespeeld was en liet een kerk bouwen op de veilige oostelijke helling van de berg.

We dwaalden verder, reden om de berg op zoek naar een weg die we wel in mochten en reden uiteindelijk België weer in. De Mergelweg bracht ons aan de andere kant van de Sint-Pietersberg. Aan de ene kant zagen we Nederland met de schoorsteen van de ENCI aan de andere kant keken we naar het prachtige Chateau Neercanne wat ook Nederland is maar wij stonden toch echt stil in België. Dit chateau is het enige kasteel met terrassen in Nederland en is eigendom van stichting het Limburgs Landschap. Zij verhuren het waardoor het nu een restaurant en hotel is. Onder de indruk van deze prachtige omgeving reden we door het Belgische plaatsje Kanne en verder naar het dichtbij gelegen (Fort) Eben Emael.

Het kleine plaatsje op de taalgrens naar voertaal Frans herbergt het grootste fort van België. Het fort is naar aanleiding van de aanvalshoek uit de Eerste Wereldoorlog gebouwd in de periode naar de Tweede Wereldoorlog. Het fort was in 1935 klaar en was toen onderdeel van alle forten rond Luik. In tegenstelling tot wat er gedacht werd was het fort niet zo sterk en veilig. Op 10 mei 1940 landde zeer goed geoefende Duitsers met zweefvliegtuigen op het fort. Enige tijd voor de aanval waren zij over het fort gevlogen en hadden de Belgische manschappen zien voetballen. Hun conclusie dat als die manschappen er voetbalde, dat er dan vast geen mijnen oplagen zorgde ervoor dat zij met een nieuw uitgevonden springlading, de Holle Lading, de koepels op het fort opbliezen. Met een kwartier was het bekeken en werd de 1200 beroepsmilitairen afgevoerd naar een Duits kamp. De gebroken stelling zorgden voor een snelle doorstoot naar de Belgische kust waar de Britten vastliep. De Britse militairen die we kennen van de Franse badplaats Duinkerke. Tegenwoordig is het Fort een museum, ik ben er jaren geleden geweest, om je een beeld te geven van de grootte van dit fort, bovenop zijn de geschutkoepels nog te zien, ertussen ligt een groot weiland.

Inmiddels was het tijd om naar huis te gaan, wederom een klein stukje snelweg, maar net voor de file wees ik Frans eraf. Een beetje vreemde move van mijn navigatie maar de route langs de Maas aan Belgische zijde was een stuk aangenamer rijden (toen we de weg eenmaal wisten). Via kleine plaatsjes reden we uiteindelijk Nederland weer in volgden het ons inmiddels zo bekende kanaal en kwamen verbrand, moe maar tevreden van een ritje Maastricht thuis.

24 thoughts on “Ritje Maastricht + Zwijmel

  1. In het begin van het verhaal was ik even weer op fietsvakantie in Zuid-Limburg, en het begin van de video bracht me nog verder terug in de tijd, in de vakanties naar opa en oma en dan roeien op het nabijgelegen meer… En dan die magistraal mooie muziek van The Nits…

  2. Tof verslag van een heel mooi gebied en het fort is ook de moeite waard om te bezoeken . Wandelen zowel aan de Nederlandse als Belgische kant van de Sint Pietersberg toont vaak heel speciale planten en vlinders

    1. Het fort heb ik een aantal jaar geleden al eens gezien en is odd gaaf. Ga zeker nog eens terug voor een wandeling maar dan als we zonder de jeep zijn.

  3. Tjonge, daar gaat onze Suus toch nog moeite mee hebben denk ik, best wel stijl zo hier en daar.
    Wel de weg delen zag ik met voetgangers fietsers en van alles. Mooie rit met veel wetenswaardigheden. En dat heerlijke stukje muziek niet te vergeten.

  4. Mooi en interessant weer. Stukkie met jullie meegereden.
    Probeer eens waze als navigatie.
    Heb ik van een chauffeur die overal komt. Hij is er weg van, wij gebruiken hem inmiddels ook en zijn er blij mee.

  5. Prachtig verhaal over een tocht die ik ook vaak maakte in die hoek. Opgevoed in een gezin waarin mijn moeder hield van het ‘avontuur’ en mijn leasepa graag keek hoe zijn auto het deed op steile hellingen wilden we nog wel eens wegen berijden die echt niet waren gemaakt voor een doorsnee Skoda of Ford. Jeep’s hadden wij nooit beschikbaar, kennelijk wel altijd geld om vakanties te vieren. Valkenburg, Vaals, Geuldal, Belgie, het kwam allemaal voorbij. Zeker ook die haarspeldbochten omhoog en omlaag. Indertijd veel spannender dan nu met onze moderne auto’s. Maar met een Jeep natuurlijk een tandje avontuurlijker. Zeker als er mensen de weg benutten als wandelpad en daarbij niet op het verkeer letten….:)

  6. De haarspeldbochten in de Pyreneeën zijn er niets bij 😄. Nederlandse heuvels zijn prachtig! Mooi verslag en leuk om de Nits weer eens te horen.

  7. Ik woon in zuid Limburg, voor mij dus bekend terrein. Maastricht is niet echt iets voor de willy’s. Beter is het om iets verder te rijden richting Noorbeek en dan dan naar Slenaken te rijden en verder richting Vaals. Bergje op, bergje af, het echte Limburgse Heuvelland…

  8. Heerlijke rit! Je hoeft niet naar het buiteland om te genieten, er zijn in onze landen genoeg mooie plekken en plaatsen.
    Leuk om de Nits weer eens te horen.

  9. Grappig wij waren afgelopen week in Kanne in de haven vlakbij het fort en zijn naar Maastricht gevaren door Petit lanaye sluizen.Als je nog eens gaat moet je eens richting Vise gaan,ook mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *