OMG 2019 (route zuid)

Doorkomst OMG 2019 Veghel

Vrijdags waren we laat terug van het onthalen van de Britten, een korte nacht zou het worden want de planning was om half 6 met de Willys te vertrekken voor de grote rit van OMG 2019. Lees hier over het feest van Leopoldsburg tot Veghel.

Vroeg opstaan is niet mijn ding maar toen mijn telefoon 04:45 uur aangaf toen ik erop keek wist ik, eruit het is tijd voor een feestje. Net over half 6 hadden we de aanhanger met verrassing aan de Willys gehangen en meteen waren we weg. De wereld sliep nog zo leuk die zaterdag 14 september. Ik had mijn reisbeker bij me met koffie. Ronduit de smerigste die ik in lange tijd weggegoten had om precies te zijn.

Operatie Market Garden 2019 LeopoldsburgLeopoldsburg
De wereld was nog donker toen we in Leopoldsburg als 2e wagen arriveerde. Veel mensen stonden al enige dagen hier op het kampement maar thuis slapen heeft bij mij de voorkeur. Het kamp ontwaakte en begon op te ruimen. Het moment om even te kijken wat er verderop allemaal stond. Enorm veel jeeps, wat bootauto’s (DUCW), de geweldigste vrachtwagens en allemaal even vrolijk ondanks het vroege uur. We werden door vriendelijke Belgen steeds verder gestuurd, merkten ook dat we in de weg stonden, en sloten aan. Als 3e wagen zo bleek, wat helemaal mijn bedoeling niet was. Ergens in het midden en liefst niet achter een vrachtwagen was ook prima. Maar achteruit rijden was niet gemakkelijk met wagens die naderde.

Ik maakte nog wat rondjes over het terrein en stipt om 9 uur reed de colonne onder (Vlaamse) politiebegeleiding weg. Ondanks het redelijk vroege uur stonden er rijen met mensen, inclusief de burgemeester. Ook in de dorpen erna was het druk, een prachtige route volgde. Niets anders kan ik ervan zeggen, het was niet alleen de historisch correcte route met deels incorrecte wagen, het was ook heerlijk druk. Veel te snel naar mijn mening naderden we de grens. Op Joe’s Bridge draaide ik me om en fotografeerde de wagens achter ons. 200 oude voertuigen achter elkaar lokte rijen dik de mensen naar deze brug.

Nederland
Aan de grens nam de Nederlandse politie het over, met een rustig gangetje reden we de grens over en vervolgde onze route naar Valkenswaard. Net voor het dorp ter hoogte van dit voormalige café voegde diverse grote wagens zich voor ons in. Zowel politie als verkeersbegeleiders werkten zover vooruit dat de colonne goed bij elkaar bleef en door kon rijden. Sterker nog, terwijl we op de foto werden gezet kwam een politiemotor de fotobommen. ‘Vandaag mag alles!’, riep hij voor hij vooruit reed. In Aalst zwaaide ik naar de kapelaan (of zoiets) van de kerk die vrolijk de kerkklokken liet horen en voor ik het wist was ik in Eindhoven. Linksom door de stad waar vooral onwetend winkelend publiek vreemd opkeek.
Overal langs de kant stonden rijen dik de mensen te zwaaien en al in Eindhoven merkte ik de lamme arm. Niets om over te klagen want langs elke zijweg stonden ook rijen met auto’s te wachten, allemaal mensen die er eigenlijk liever voorbij gingen. Op de Kennedylaan, een grote doorgaande weg in Eindhoven, hielden we een uur halt. Rustig eten zat er niet in maar wel mooie gesprekken en veel heel veel foto’s. Van Willys en Frans en mij. Er zouden er nog veel volgen.

Te langzaam!
Na een uurtje halt reden we verder. Op naar Son en Breugel. Langzaam ging het, we reden de grote weg af en in de bocht merkte we dat de tank de stoet enorm ophield. Vooral starten kost een bult brandstof. Een halve kilometer verderop hield ik het niet langer uit. Voor weken heb ik er mijn mond over gehouden maar in ons karretje lag een fiets uit 1935. Herenmodel, witte (helaas nieuwe) banden, oude verlichting en vooral een oud zadel met springveren. Ik had geoefend en fietsen ging prima.

Fietsen
Een politieagent waarschuwde voor de drukte in Son en Breugel, maar zag me alsnog weg fietsen. Terug, de stoet langs om stil te staan en foto’s te maken. Eenmaal in het voor mij bekende dorp hoorde ik niets dan fiets, fiets, fiets maar ook fahrrad kwam vaak voorbij. Ik zat op een oude fiets, reed langs de mooiste Willys met mijn lieve vent erin en boven me straalde het zonnetje. Iemand daarboven houdt nog van me dacht ik. Ik groette in stilte mijn opa en oma en lachte naar de mensen die me fotografeerde. Riep met regelmaat dat ik niet vanaf België op die fiets zat en genoot.

Film
Onderweg dacht ik aan St-Oedenrode waar ik regelmatig kom en bedacht de plek om te gaan staan. We reden inderdaad door het centrum, waar een drumband de sfeer opzweepte en terwijl ik stilstond en fotografeerde zag ik de omroep. Sorry hoor dat ik in beeld stond, jullie ook bij mij! Een minder prettige kasseienweg later waren we ook St-Oedenrode alweer uit. Ik kruiste de bekende weg die ik jaren geleden al bereden had, toen was ik onderweg naar Arnhem, nu naar Veghel. Rechtsaf passeerde we de omgeving waar ooit een vliegveld was en reden via smallere paden verder.

Rondje Veghel
We reden langs Eerde en gingen op naar Veghel. Daar wist ik een aardig venijnige brug, gemaakt voor auto’s, niet voor te dikke vrouwen op een fiets uit 1935. En dus hing ik even aan bij Frans en de jeep. De brug af ging heel wat makkelijker. Voor ik het wist draaide ik richting het gemeentehuis van Veghel. De flyers hadden hun werk gedaan zag ik, wat een geweldige drukte! Wat een feest ik passeerde een grote groep ouderen die heerlijk in het zonnetje op de voorste rij zaten. Tegen de zon in keek ik naar de met veteranen gevulde tribune maar zag niets en ook niet een persoon die vast stond te lachen dat alles zo goed gelukt was. Veel te snel naar mijn zin was het defilé alweer voorbij.

De brug
Er viel een gat in de colonne en waar ik al bang voor was gebeurde, ik miste Frans en de Willys en moest zelf met mijn te dikke kont op die oude fiets de brug op. Ik weigerde te gaan lopen en kwam boven. Sjeesde met een zucht naar beneden waar we opstelde om onze weg te vervolgen. Onderweg had ik alleen maar lachende mensen gezien, alleen maar duimen en alleen maar mooie opmerkingen over die fiets. En ik moet dan ook zeggen ik had OMG 2019 voor geen goud willen missen. Wat een feest was dat.

Denk je nu, dat feestje wil ik ook meemaken? Kijk dan in deze blogpost over de viering van 75 jaar bevrijding in Brabant. Want er rijden diverse groepen de komende dagen en ze zijn allemaal de moeite waard.

19 thoughts on “OMG 2019 (route zuid)

  1. Gewéldig…. kan me heel goed voorstellen dat je van de grote belangstelling genoten hebt. In het filmpje is er ook heel veel log voor al die “liefhebbers”die de oude voertuigen zo liefdevol onderhouden en voor het heden bewaard hebben. klasse!

  2. Wat een vreugde in de foto’s.De beleving van de bevrijding was knap opgezet ,zo ook in Antwerpen.Je bent niet alleen een goede fotograaf maar je heb ook een heel vlotte pen.Ik genoot er ten volle van.Proficiat.

    1. Mooi verwoord Liesbeth! Leuk je te ontmoeten vanavond in Groesbeek. Ik was die ene met petticoat.

  3. mooi verslag, verhaal en begeleidende foto’s
    lijkt me ontzettend leuk om dit te zien en te fotograferen,
    helaas was ik niet ter plaatse :-)

  4. Dat was zeker vroeg opstaan.
    Gelukkig leeft de bevrijding nog steeds onder de mensen en jullie bijdrage is daar onmisbaar in.
    Lijkt me geweldig om daar aan mee te doen en Willy staat mooi op de foto.
    Mooie video, indrukwekkend. Hans

  5. prachtig verslag Liesbeth
    in woord en beeld , en die verrassing is helemaal top
    maar helaas zag ik dat mooie fietsie plat in een aanhanger liggen :)
    al in al hadden jullie en alle anderen een geweldige dag

Comments are closed.