OMG 2019 route noord naar Nijmegen

OMG 2019 route noord naar Nijmegen

Het was wederom 5 uur, mijn wekker ging en met enige tegenzin werd ik wakker. We gaan naar Nijmegen schoot door mijn gedachte en terwijl hier en daar wat spiertjes chagrijnig reageerde stapte ik toch uit bed. Gisteravond nog was Frans aan de Willys jeep aan het werk geweest. Onze plannen van de dag ervoor waren dan ook van mijn schema gestreept. Jammer maar OMG 2019 route noord naar Nijmegen, die wilde ik echt niet missen.

Ergens vorige week tijdens route zuid maakte ik de keuze op de oude fiets te stappen en ook ergens die dag besloot ik de volgende rit, vandaag dus, helemaal op de fiets te doen. De aanhanger stond gepakt en na de laatste dingen reden we naar nabij Eerde waar vandaan we zouden vertrekken. Nog donker was het, maar er was levendigheid genoeg. Vanaf 7 uur zou de colonne vertrekken en dat bleek ook. We stonden deze keer volledig achteraan en ik? Ik zette mijn fiets klaar op het asfalt, hallo Nijmegen we komen eraan!

Pas om half 8 vertrok de achterhoede. De eerste kleuren van de opkomende zon verlichtte de gezichten en net na Eerde zag ik een bekend gezicht (lief!). Heerlijk dat mensen zo vroeg opstaan om ons te zien, het deed me goed. Met rasse schreden naderde we Veghel, volgens mij trapte ik de brug deze keer zelf op en het verbaasde me al meteen dat er veel mensen stonden. Het was bepaald geen zondagse tijd maar veel dat er waren!

Het zachte ochtendlicht maakte me goed wakker en met heerlijk veel plezier reed ik naar Mariaheide. Ik was flink vooruit in de lange colonne gereden en liet de auto’s weer langs me heen komen. Ook in het kleine dorpje zelf stonden er al vreselijk veel mensen langs de weg. Mensen vroegen me of ik het hele stuk ging fietsen. Ik kijk het per plaats aan, riep ik ze toe. Tot aan Zeeland dacht ik, maar daar zocht ik de plek op waarvandaan ik wilde fotograferen en fietste verder.

In Uden dacht ik niet meer aan afstappen en genoot van de straten vol mensen. Ook de mensen in de wagens keken vrolijk op als ze me zagen ik fotografeerde ze zo veel mogelijk. Ergens bij een rotonde sprak ik met een Engelstalige man waar we stil stonden, later vertelde hij dat hij voor een goed doel werkte èn dat hij jarig was. Wat een feest om zoiets op die leeftijd mee te mogen maken èn op zo’n dag. Ik fotografeerde hem zo levendig en vrolijk als hij was en reed daarna een tijdje op met Frans.

Eenmaal in Zeeland snelde ik naar de fotoplek die ik van de week met Liberation Task Force (de andere club voertuigen) niet kon gebruiken en snelde met de ANWB sleepdiensten in zicht weer achter de colonne aan. Ik wist nog van mijn fietstocht uit 2016 dat we nu een bos naderde en daarna de Kleine Elft die er niet meer is. Vanaf hier is het nog maar 5 kilometer naar Grave. De wagens reden dan weer langzaam dan weer veel te snel maar zodra ze even rustig aan deden maakte ik foto’s. Ik genoot volop want het weer was schitterend, we reden op een heel mooi plaatsje af en daarna was het nog maar even naar onze rustplek.

Bij het naderen van Grave zag ik opeens dat de colonne zich afboog, o leuk prachtig Grave in en dan zo heerlijk over die ouderwetse stenen! Het viel alleszins mee het was tegen tienen toen ik door het dorpje reed en de versierde straten stonden vol. Wat een gezelligheid! Ik fotografeerde de feestvreugde en wachtte op Frans, de John S. Thompsonbrug over fietsen over de rijbaan is echt heel leuk, maar die helling erheen dat vroeg om even aanhangen. Met een rustig vaartje reed Frans me omhoog en zodra het kon zette ik me af. Nog even en dan was ik in Wijchen en daarna Alverna waar we rust hielden. De broodjes smaakten ons prima, Frans keek de aanhanger en de Willys na en toen vonden we het wel weer tijd om te gaan. Het was warm op het asfalt, een beetje rijwind zou welkom zijn.

Het duurde helaas nog een lange tijd maar voor mij was het nu wel duidelijk. Ik fiets door, ik zal wel zien hoever ik kom. Ik bleef een heerlijke tijd bij Frans hangen, maar reed uiteindelijk vooruit. Helaas niet ver genoeg want er werd plankgas gegeven allicht om de wagens even te koelen. Ik kon heerlijk aanhangen, hoewel het snel ging en zette mezelf af zodra ik de colonne zag die stil stond. Nog voor ik er was werd ik aangesproken door een motoragent. Zijn gezicht stond op preek en die kreeg ik ook. ‘Dat hij dat niet meer wilde zien, dat het gevaarlijk was en dat ik mijn fiets dan maar even in een truck moest zetten’. “Kijk dan maar even niet in Mook want ik moet daar wel de berg op”. Nog even mopperend trok ik de conclusie dat het bij de berg van Mook naar Groesbeek klaar zou zijn met het fietsen en genoot van onze tocht door Overasselt en Heumen.

Een andere motoragent vroeg of ik wel water bij me had, anders had hij het nog wel. Ze hadden gelijk, het was warm, de zon brandde en ik had op het oog geen water bij me. ‘Die Willys daar met die blauwe vlag, dat is mijn vriend’. Ik fietste met Frans op dronk nog maar eens. Mijn jas en tas lagen al een hele tijd in de wagen. In Heumen was de normaal afgesloten doorgang vrijgemaakt we slingerde door het dorp over een onverharde weg de doorgaande weg op. Flink trappen voor mij, maar ik weigerde aan te hangen. Zodra het kon draaide we hier weer weg en sjeesde ik naar beneden via een prachtige dijkweg naar Molenhoek.

Hierna ging het snel, of nou ja al snel niet meer want het ging linksaf door Mook en dat is alleen maar omhoog. Aan de voet van de berg nabij de begraafplaats stapte ik af en belde Frans. Ik zat er zwaar doorheen en hij zat nog steeds helemaal achterin de colonne. Aanhangen mocht niet meer had ik hem verteld, maar de fiets in de kar gooien dat kon wel. Helaas kon hij niet stil gaan staan en reed dus door. Lopen zou het worden. Ik bespaar jullie de lelijke woorden.

Gelukkig stopte een lieve meneer van de ANWB die sjouwde mijn fiets op zijn wagen en er ook weer vanaf want Gerrit kreeg echt werk. Een helaas stilgevallen wagen, mijn fiets kwam naar beneden en ik kon weer verder. Heerlijk middenin het bos voor Groesbeek waar ik de heuvel alleen maar af hoefde, voorlopig. In het dorp zelf was ik vooral bezig met wat ik met die andere heuvels zou doen. Het stond er rijen dik met mensen, wat is het toch een heerlijk dorp! Voor het inmiddels verbouwde museum langs ging het Groesbeek uit. Dat we de Zevenheuvelen niet deden is maar goed ook, ik had vast Gerrit van de ANWB weer nodig daar. Leuke vent, echt, maar graag in andere omstandigheden.

Vastbesloten niet meer vals te spelen trapte ik heerlijk door, stiekem hoopte ik dat de route verderop rechtsaf ging. Maar al gauw zag ik dat Berg en Dal alsnog aangedaan ging worden. Niet vreemd, het zou vreemd zijn als deze route door een stukje Duitsland zou gaan. Helaas wist ik nu wel een enorme klim voor me. Ook deze lelijke woorden ga ik jullie besparen, ik ken de omgeving en al snel ging het vies smerig vals plat omhoog. Tegen de wil van meneer agent in hing ik aan een wagen. Lieve mensen zaten erin, ze waren niet de enige die moeite hadden. Het rook er naar benzine en koppeling en hoewel de Willys jeep deze heuvels makkelijk haalt moet die wel een beetje ruimte hebben en niets steeds moeten stoppen.

Met de rotonde van Berg en Dal in zicht zag ik ook de motoragent en zette me af van de wagen. Lalala hier is niks te zien. Vanaf hier was het alleen nog maar naar beneden, naar Nijmegen. Kapot was ik en nog niet eens van de afstand alleen van die vervloekte kutheuvels. Je zou denken dat ik het na die vorige keer wel afgeleerd was daar. Met een sukkeldrafje gingen de wagens naar beneden. Ik stuurde in plaats van remde toen een kind opeens voor mijn fiets schoot. Geen snoep gooien en geen handen uitsteken. Het gebeurde toch. Mensen juichte voor me maar ik wenste alleen van die fiets af te kunnen.

Nabij de Waalbrug stopte ik, fotografeerde Frans in de Willys met de brug op de achtergrond en reed naast hem de Waalkade op. Ik had het gehaald! Terwijl ik een erg slecht selfie (die ik nog niet misschien deel) met de brug maakte zag ik 2 Amerikanen staan die we al eerder ontmoet hadden deze week. New Yorkers die speciaal voor deze week naar Nijmegen zijn gekomen! Ik kon helaas niet stilstaan en reed dus verder.

Langzaam ging het, maar ik bleef nu bij Frans en samen met hem reed ik naar de Oversteek. Onder deze brug door en de laatste dijk op en af was onze opstelplaats. Ik reed een paar rondjes om de meters bij Mook goed te maken en stapte naast Frans en de Willys af. Inmiddels een dag later kan ik niets anders zeggen dan dat ik spierpijn heb en een paar flink beurse onderdelen. Maar ik had OMG 2019 route noord naar Nijmegen voor geen goud willen missen ook al was het 70 kilometer fietsen op een hele oude fiets.

Ik ben te zien vanaf 28:59, Frans vanaf 36:55:

27 thoughts on “OMG 2019 route noord naar Nijmegen

  1. Petje af, wat een pesteind fietsen zeg. Jammer dat in het filmpje alles zover uit elkaar rijdt , maar dat is logisch natuurlijk zo tussen de steden in . Indrukwekkend hoor.

    1. Er zijn meer filmpjes maar dat ze hier met ruimte rijden komt doordat het afloopt. Even gasgeven om de motor te koelen. Verderop zat het weer te dicht op elkaar en schoot het weer niet op.

  2. Dat je die hele route nog zo in je hoofd hebt!
    Ik heb een tijdje op de waalkade aan de kant staan zwaaien naar onze bevrijders, maar ik heb je niet gezien.

    1. Ik heb de route in 2026 gefietst, alleen en op een gewone fiets. Daarnaast ben ik al meer dan een jaar bezig met Market Garden dus ja ik ken de route. Alleen de eerste straten in het donker moest ik even met vriendjelief overleggen.

        1. -10 en nee ik fiets het niet meer. Dure fietstocht en dan heb ik het niet over mijn spierpijn.

  3. de foto’s geven een aardig beeld vanwaar ik wandelde , schitterend weer , heb dan ook flink gezweten :) , maar het was een fijne wandeling
    bij dat veer kan je naar Nationaal Park de Biesbosch

  4. Prachtig verslag Liesbeth en wateen kanje ben je. 70 km. Fietsen. Heuveltje op en heuveltje af.
    Ik voelde bijna de opgewonden stemming bij het opstaan. Herken dit zo enorm van mijn eigen opstaan als er iets bijzonders gaat gebeuren.
    De foto’s geven een goede indruk en oh wat was ik hier ook weer graag bij geweest.

  5. Dat je dat gedaan hebt! Supertrots mag je zijn. En dan ook nog al die foto’s maken. Ook superlief dat er zo goed op je gelet werd door alle mensen <3

  6. Respect. Ik fiets het je niet na.
    Je verslag is ook bijzonder. Net of je zo af en toe in het taalgebruik van de jaren veertig verviel. Sommige stukken tekst klonken in mijn hoofd uitgesproken door de stem van Philip Bloemendaal (Polygoon journaal).

  7. grote klasse Liesbeth
    dat je het op de fiets hebt gered , beetje vals spelen en vloeken en tieren , om een prachtig feestje te vieren :)
    goed verwoord zonder onvertogen woord
    en prachtig in beeld gebracht

  8. Weer vroeg op, maar het is voor een goededoel.
    Dapper van je op de fiets.
    De agent was onverbiddelijk en de ANWB behulpzaam.
    De video laat wel de lengte van de stoet goed zien.
    Gelijk maar abonnee geworden. Hans

  9. Chapeau! Je hebt er voor jezelf iets nóg meer indrukwekkends van gemaakt.. iets fantastisch moois om op terug te kijken. Schitterend toch?

Comments are closed.