Bij mij in de buurt is een klein perkje

Bij mij in de buurt is een klein perkje

Bij mij in de buurt is een klein perkje het is een paar vierkante meter groot en er staat een hek omheen. Rond het hek grote lang niet gesnoeide struiken waar de schaduw van een flat over valt. Voor het hek stond een vuilnisbak met van die zakjes die er nooit inzaten, stond wat hij is de fik gestoken door een stelletje onverlaten. Het gras in het perkje is triestig, als de brandplek van de voormalige vuilnisbak, net zo triestig als het geheel en hoewel het bordje zegt dat dit een hondentoilet is heb ik er nog nooit een hond in gezien, laat staan dat zo’n aangelijnde vriend er zijn ding gaat zitten doen.

Om de hoek een veld bij een school waar veel kinderen spelen en het prachtige ‘verboden-voor-honden’ grasveld van het flat. Vol ligt het er want hier komt de gemeente niet. Hier zie je niet zo’n geslurfde wagen met een man met een schijtbaan erin. Hier zie je mensen hun voeten vegen en mopperen en hier zie je hondeneigenaren de andere kant op kijken meestal op hun telefoon, als hun viervoeter hele hopen goedkoop voer uit zit te bouten. En dat minimaal twee keer per dag.

Met een beetje mazzel word dit geheel aangevuld met een hoop gegrom en geblaf van de waakhonden op de hoek. Hun ruimte groot genoeg en voorzien van vele hopen, al dan niet beschimmeld, want ook daar wordt er niet opgeruimd. Maar welke hond is er beter af, zij die de hele dag buiten zijn en een fijn groot hok hebben om te schuilen of die honden die, na 9 uur alleen thuis, een kwartier gedwongen worden hun ding te doen want het baasje moet Ut-opia of een ander triest programma kijken. Of nee natuurlijk, Netflix staat op pauze het gejank en geblaf van de hond overstemde het geluid van het scherm zo.

Soms als ik op mijn terras zit hoor ik honden blaffen, ze zitten net voorbij het spoor opgesloten in het asiel omdat ze toch niet meer zo leuk kwispelde toen ze geen puppy meer waren. Die ene daargelaten die zijn al oude baas overleefde. Versleten van hard werken en eenzaam achter gebleven na de dood van zijn vrouw kreeg hij een hondje die zijn dagen wat moest opvrolijken. Dat is gelukt, de blije viervoeter bezorgde hem aanspraak en hij kwam nog eens ergens. Dagelijks slofte hij wel 2 uur met hem buiten, eerst met stok, toen met rollator en altijd door het gras. Hield hij net zoveel van als zijn hondje, nu ligt hij eronder en laten vrijwilligers zijn lieve maatje af en toe buiten. Nog elke dag blaft hij voor zijn baas of misschien wel over zijn ellende, want nu moet hij zijn ding doen in een klein perkje bij mij in de buurt. Het is een paar vierkante meter groot en er staat een hek omheen.

19 thoughts on “Bij mij in de buurt is een klein perkje”

  1. fietszwerver schreef:

    ja amen van ook hier :) ook al ben ik een ongelovige :)
    ik had graag een hond gehad , ben gek op Golden Retrievers , maar kon door mijn werktijden het niet de aandacht geven welke het verdient , en nu heb ik de tijd , maar niet de centen voor
    ja zint eer ge begint

  2. willyduvel schreef:

    Denken voor men iets doet maar ja “mensdom” is dikwijls van toepassing niet ? Grts

  3. rietepietz schreef:

    Een hond bepaald je dagindeling maar veel mensen weten dat vooraf blijkbaar niet. Daarom hebben wij nooit honden gehad, wel altijd open gestaan voor logeerhondjes en dan doe je je best natuurlijk om het beestje goed te verzorgen, gewoon omdat honden, net als kleine kinderen weerloos zijn.

  4. Henk Jonkvorst schreef:

    Bezint eer u begint ……… aan een hond of welk ander dier dan ook

  5. Spontanity schreef:

    Helaas heel herkenbaar.
    Met sommige honden/hondjes heb ik ook echt te doen.
    Maar zeer treffend en beeldend geschreven.
    En mooi.

  6. Suskeblogt schreef:

    Toen we nog alle twee gingen werken hadden we geen huisdier. Toen mijn vrouw moest ophouden met werken door gezondheidsproblemen hebben we een poes genomen. Nu vele jaren later hebben we er twee waar we veel aan hebben wat gezelschap betreft. En zij koesteren ons.

  7. Regenboogvlinder schreef:

    Triest hè.. Grote honden die even een rondje mogen doen terwijl ze moeten rennen. Hondjes die alleen gelaten worden omdat er gewerkt moet worden en tijd voor de hond nemen, nee dat is er niet bij. Ik mis mijn Binky best wel af en toe, maar hij en ik zijn zoveel beter af nu hij al bijna 2 jaar bij een gezin woont. De moeder werkt parttime, er zijn 2 kinderen, hij heeft altijd gezelschap van een grote hond en 3 katten, wordt lekker uitgelaten en voelt zich daar top.. Ken je deze nog? Sta er nog steeds achter. https://irispapilio.wordpress.com/2016/07/07/binky/

  8. Edward McDunn schreef:

    Het aanschaffen van een huisdier, wordt vaak impulsief gedaan, zonder goed na te denken welke verplichtingen dat met zich meebrengt.

  9. Yova schreef:

    Mensen moet wel goed nadenken als hond neemt. Vaak worden niet bedacht hoeveel werk aan hebt. En samen werken kan je beter geen hond nemen. Of alleen ook niet. Dan zitten hond de hele dag alleen in huis. Dan kunnen honden vervelen in huis. Gaan blaffen….enz. Bij sommige plekjes mag je dan niet los. Hier bij ons moet ook poep opruimen. Bij ons mag wel lekker los lopen. Echt heerlijk voor de honden. Wel triest van deze verhaal.

  10. Renesmurf schreef:

    ja, je hebt allerlei honden en allerlei hondenbazen, ook de trieste gevallen zitten er tussen, net als dat er helaas ook trieste perkjes bestaan.

  11. Bertie schreef:

    Met sommige honden heb ik meelij.
    Wie een huisdier neemt moet er goed voor zorgen en er van houden. Zou wetteljjk verplichten moten zijn.

  12. natuurfreak schreef:

    ik heb geen huisdieren meer.ben er e oud voor geworden.Stel dat er wat met me gebeurt ,da, moet dat dier naar een asiel.Neen dat doe ik een dier niet aan.

  13. Sjoerd schreef:

    Ik kan me helemaal vinden in jouw beschrijving. Je hebt uiteraard ook echte hondenliefhebbers die wel keurig wandelen met die beesten en ook een plastic zakje bij zich hebben…

  14. vivapo schreef:

    triest maar mooi beschreven!

  15. Stef Den Flater schreef:

    Er is bij ons heel wat te doen over de verplichte sluiting van een zoo maar toch vraag ik me af of de overheid niet eens strenger moet zijn op het houden van huisdieren. Al vrees ik dat dit voer is voor jarenlange discussies.
    mvg

  16. Rob Alberts schreef:

    Wat een treurnis.

    Mijn buren hebben een Sint Bernhard geadopteerd.
    Door de politie in beslag genomen vanwege verwaarlozing.

    Het is een lieverd!
    De vrolijkheid spat er vanaf als ik haar begroet.

    Sommige mensen zijn geen huisdier waard!

    Diervriendelijke groet,

  17. Matroos Beek schreef:

    Er zijn teveel mensen die zonder verder na te denken een hond nemen.. met alle gevolgen vandien.

  18. fialas schreef:

    die treurigheid bekruipt mij ook als ik in de stad die honden zie die aan de lijn worden voortgesleept, nooit eens netjes kennis kunnen maken met een soortgenoot, na hun moeilijke haastige drolletje terug worden gesleurd naar het krappe flatje waar zij niks anders te doen hebben dan zich volvreten.
    Ik zou een hondvriendelijke club willen oprichten die door stad en land zou rondtoeteren: als je van honden houdt, neem geen hond als je hem geen fatsoenlijk leven kunt bieden.

    1. VillaSappho schreef:

      Amen to that.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: