Over glooiing, blokkerende remmen en ander fietsleed

Glooiing het is prachtig maar op een ov-fiets niets dan fietsleed

Elke fietser kent het wel, zin in een trippie, rit uitgezocht of toch in ieder geval een omgeving maar echt lekker loopt het allemaal niet. Vandaag over mijn rondje fietsleed in het Rijk van Nijmegen van laatst.

Mijn trip begint met een ov-fiets op station Nijmegen, net zoals de vorige keer keur in de eerste af zadel niet te stellen. De tweede heeft zulke zachte banden dat ik me afvraag of die knullen überhaupt wel iets doen daar. Maar goed, ik had een fiets en wat dingen in de buurt van de stad te zien waar ik laatst niet aan toe kwam. Vanaf het station neem ik meteen het fietspad rond de stad (het lijkt sneller maar het is gewoon om) richting de heuvels. Het eerste deel fiets je langs het spoor, ik doe een ommetje langs een supermarkt en niet veel verder krijg ik de eerste klim, Nijmegen uit. Als ik rechtdoor rij kom ik in Groesbeek, maar ik sla linksaf richting en rij langs Heilig Landstichting. Tot hier een vlekkeloos klimmend ritje, maar bij het oversteken van de weg voel ik dat het niet heel goed gaat met de remmen van m’n fiets. Ik ben in de heuvels en ik heb een blokkerende terugtraprem. Jottem, het word nog spannend.

Glooiing bij Heilig LandstichtingHet gebied rond Berg en Dal is me niet vreemd meer, de omgeving is prachtig. Tussen het zwoegen door traag ik voorbij prachtig glooiende velden en de mooiste landhuizen. Veel velden zijn gevuld met paarden die bij die enorme huizen horen. Het is een prachtig gezicht. Ik word regelmatig ingehaald. Elektrische fietsen, racefietsen een man op een mountainbike remt af en steekt me een hart onder de riem. M’n vriend heeft een betere fiets en die gaat maar een beetje sneller dan jij, doe hem de groeten. Hij zet aan en gaat heel wat sneller de heuvel op. Even later passeert al net zo zwoegend als ik, een man op eenzelfde mountainbike. ‘Vind je het nog leuk?’ “Ik vind de supermarkt nog te ver fietsen”, moppert de man naast me. Ach de omgeving is mooi, probeer ik nog. “Vanuit de auto ook”, roept hij en verdwijnt zwaaiend uit het zicht.

Inmiddels gaat het even bergafwaarts, heel even ploeteren en rij ik Berg en Dal in. Het laatste stukje naar het dorp red ik niet. Zelfs de fietsers met versnellingen komen me maar langzaam voorbij, maar als ik weer opstap voel ik dat ik op het hoogste punt ben. Ik sla af richting Beek en sta even later heel vlot stil bij een bord, die ik vanuit de auto altijd wel leuk vind. Je weet wel zo’n driehoekig bord met heuveltje en 10% erbij. Tijd om Frans even te bellen en hem de huidige staat van de fiets en de voor me liggende situatie uit de doeken te doen. ‘Schatje ik vond dit een goed moment om je te vertellen dat ik van je hou’, Frans wenste me succes, ik hing op en begon aan de afdaling met inmiddels één volledig blokkerende rem links, een redelijke rechts en de hoop dat het goed zou komen. Een blinde bocht, een kruispunt, samengeknepen billen en ik was in Beek.

Wasput met wit washuisjeDe patatboer had veel visite, vooral de fietsers die me allemaal hadden ingehaald. Beek, de naam van het dorp, is makkelijk te verklaren. Overal zie je die stromen, er zijn nog wasputten uit de tijd dat veel rijke lui uit Nijmegen hier hun was lieten doen. Ook de witte boerderijtjes getuigen nog van die propere jaren. Ik scoorde een broodje en wat te drinken en vond het toen weer tijd verder te rijden. De weg liep weer omhoog en eigenlijk was ik wel een beetje beu van die heuvels. Ik nam een kortere route en kwam via een onverhard paadje langs de doorgaande weg naar Nijmegen. De hele route hield iedereen rekening met elkaar, ik ben voorbij bolderwagens, scootmobielen, wandelaars gekomen en door minimaal 30 mensen ingehaald. Op stijgende en dalende stukken, in bijna blinde bochten en op hele smalle paden. Maar daar waar er meer dan genoeg ruimte en zicht is, daar moet ik in de remmen. Nog niet eens voor een kind nee voor haar vader die gewoon niet keek. Zijn dochtertje vond heel passend dat papa niet moest bellen op de fiets en vroeg of het ging. Dat ik volop tegen m’n stuur klapte hoeft zij niet te weten.

In Nijmegen fiets ik nog even naar een paar locaties waarvan ik foto’s miste. Kriskras door de stad om niet ver van het station de conclusie te trekken dat het alsnog een stukje lopen gaat worden. Alhoewel de buitenband gloednieuw is, rij ik die wel aan gort, klapband. Ideaal plekkie ook tijdens een afdaling, in het drukke verkeer met nog steeds die blokkerende remmen. Zonder verdere problemen bereik ik het station. Ik lever de gehavende ov-fiets in en terwijl ik naar m’n trein loop zie ik nog net dat mijn route app wel heeft opgenomen, maar vastloopt voor ik die op kan slaan. Dat ik nog geen 30 kilometer had gefietst kon ik nog net wel zien, maar zo voelde het niet aan. Daags erna nog steeds niet. Want er kan geen magnesium tablet of masserende hand tegen mijn kramperige kuit op. Maar weet je, ik zou het zo weer doen, volgend jaar ofzo en met een goede fiets.

19 thoughts on “Over glooiing, blokkerende remmen en ander fietsleed”

  1. henk50 schreef:

    Met de OV-fiets zelden pech gehad (ik huur zo’n 30 keer per jaar een OV-fiets). Maar je kunt een keer pech hebben. Verschilt ook per beheerder. Er is een stallingbeheerder die weigert om iets aan een OV-fiets te doen (‘dat is niet mijn zaak’), dus die stuurt je op weg op slechte fietsen. Anderen zijn betrokken en willen alleen goede fietsen verhuren.
    inmiddels zijn er nieuwe verhuursystemen als concurrent voor de OV fiets in opkomst in de grote steden (zie ook artikel in de Volkskrant vorige week). Hoef je niet op dezelfde plek in te leveren, je huurt met een app op je telefoon.

    1. VillaSappho schreef:

      Ja ik schreef al uirgebreid over de versie in Maastricht.

  2. AnneMarie schreef:

    Bijna overal langs gekomen maar dan wandelend. Veel zien we er niet van, beetje veel publiek langs de kant van de weg.

  3. Evelyne schreef:

    Mooie foto’s! Waar zo’n tripje toch niet goed voor is ;)

  4. Spontanity schreef:

    Je hebt geen eigen fiets??

    1. VillaSappho schreef:

      Jawel maar meenemen in de trein is onhandig en 2x zo duur als een fiets huren.

  5. natuurfreak schreef:

    Schandalig dat men fietsen verhuurd die niet in orde zijn.Slechte remmen ,je zou er mee kunnen verongelukken.Je eigen fiets moet in orde zijn als je de baan opgaat en die bedrijven vehuren gevaarlijke dingen.
    Ik zou dat niet alleen hier aanklagen maar het bedrijf wel eens een duidelijke brief schrijven.Verwonderd dat dit in een fietsland als Nederland kan

    1. VillaSappho schreef:

      Ja ik denk er ook aan

  6. Rob Alberts schreef:

    Ik lees elders iets over een swapfiets, voor 15 euro per maand en een gegarandeerde gratis reparatie binnen 12 uur.

    Fietsvriendelijke groet,

  7. Stef Den Flater schreef:

    Nu weet ik nog wat meer waarom ik telkens mijn fiets mee neem op de trein. Niets beter dan je eigen fiets.
    Jammer dat die app niet goed functioneer(de). Heel vervelend wanneer zo’n app op het verkeerde moment vast loopt.
    Mooie foto’s.
    mvg

  8. Mrs. T. schreef:

    Ondanks de mankementen toch een heel boeiende tocht. Mooie foto’s ook.

  9. rietepietz schreef:

    Heel erg bedankt dat je ons toch de foto’s niet wilde onthouden en doorgereden bent;-) Ik kijk uit naar de herhaling!

  10. Edward McDunn schreef:

    Een mooie maar vermoeiende trip Liesbeth, knap dat je dit hebt gedaan.

  11. That's me schreef:

    Een mooie tour…maar volgende keer je eigen fiets meenemen….maar dan wel eerst de banden oppompen… 🙂 🙂 🙂

  12. Sjoerd schreef:

    Aan de ene kant een schitterend verhaal met mooie foto’s, en aan de andere kant denk ik een klaagzang over de OV fiets die niet met haar tijd meegaat.

  13. Wat een mooie fietstocht.
    Wel vermoeiend denk ik, maar het heeft weer mooie plaatjes opgeleverd en je bent weer in de natuur geweest…

  14. Matroos Beek schreef:

    Een zware tocht… maar wel prachtige foto’s!

  15. fietszwerver schreef:

    ik ken dat gebied zo goed als m’n broekzak kan ik wel zeggen , maar dan te voet
    liep er door en langs en via op verschillende wandel paden , welke vaak ook fietspaden waren
    en kan dus je onrust betreffende de rem goed begrijpen , het is lijkt mij net aan te doen met zo’n OV fiets zonder enige verzetten
    dus als ik een pet op had , zou ik die voor je afnemen

    slaap wel en dan fijn weekend groet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: