Fotoserie: Een krot van een huis zo mooi

Fotoserie: Een krot van een huis zo mooi

Zo eens in de zoveel tijd rijden Frans en ik een rondje. Veelal om onze hoofden leeg te maken, boodschappen te doen en voor mij om foto’s te maken. We komen bijna altijd wel iets tegen. Is het niet een wild grappigheidje dan wel een krot van een huis zo mooi dat ik er wel even foto’s van wilde maken.

Fotoserie: Een krot van een huis zo mooiIk stak een droogstaand slootje over, zag dat ik niet de enige was die dat ooit gedaan had en liep naar de voorkant van wat ooit een huis was. De deur stond uitnodigend open, maar er is een grens aan wat ik wens te passeren. Daarbij, zo veilig zag het er niet uit. Fotogeniek vond ik het wel. Voorzichtig lopend zocht ik naar enig teken van ooit eens bewoning. Maar nog geen stukje graffity of verdwaald bierblikje kon ik vinden. De muren waren nog gevuld met stroken krantenpapier en eigenlijk was het dat wel. Door openstaande schuurdeuren zag ik niets dan begroeiing, menselijk leven was hier al tijden niet meer geweest.

Het pannendak was naar beneden gekomen, was hier ooit brand en waren de sporen door jaren van al dan niet zure regen, gewist? Was dit iemands ouderlijk huis en is het nu onderdeel van een vechterfenis? De grond zal allicht van waarde zijn maar gezien de erbarmelijke staat van de gehele omgeving en het totale gebrek aan hekken, laat toch duidelijk zien dat niemand om dit stukje grond met ooit eens woning geeft. Ik liep om het huis heen, zag duidelijk het bord aan de zijmuur hangen dat ik geen toegang heb en liep verder niet achter het bord uiteraard. Het gespannen touw met nog zo’n dergelijk bord deed me niet verder de achtertuin in lopen. Hoewel achtertuin, een verdwaalde rozenstruik en wat wel erg uitgedijde bomen, het is lang geleden dat hier iemand van de zon heeft zitten genieten.

Ik had het er vlot gezien, liep weer naar de voorkant en terwijl ik de laatste foto’s schoot hoorde ik opeens; U bent in overtreding. Nee hoor, ik was op zoek naar de voordeurbel maar die hebben ze niet dus ben ik maar op zijn Brabants achterom gegaan. Zei ik niet, ik zei dat ik dat niet was. Ik was namelijk aangesproken door de buurvrouw en die heeft niets met de grond te maken. Ze had me aan kunnen houden, want dat mag iedereen, maar dan had ik spontaan doof geworden en had ze dichterbij moeten komen en had ze zelf ook in overtreding geweest.

Ietwat verbolgen jammerde ze nog iets over mijn veiligheid. ‘Ik ben zo klaar’, riep ik vrolijk terug. Wat in fotografentaal zoiets als ‘ik ga weg als ik klaar ben’, betekent. Lette wel degelijk goed op trouwens, de nogal overwoekerde voortuin lag vol bouwpuin, en voegde me daarna intens tevreden bij Frans in de auto. Het is een krot van een huis zo mooi, maar ik hoef er niet te wonen. De buurvrouw is me iets te nieuwsgierig.

28 thoughts on “Fotoserie: Een krot van een huis zo mooi

  1. Het heeft altijd iets treurigs, vind ik. Dat gordijn ook. Ooit heeft iemand dat zorgvuldig gewassen en opgehangen. Mooie foto’s. Ondanks de buurvrouw.

  2. Ooit stond er tussen Kessel en Panningen ook zo’n huisje. In ver gevorderde staat van aftakeling. De eigenaren van het huis wilde het afbreken en iets niets bouwen, maar dat mocht niet van de welstandscommissie. De voorgevel was beschermd dorpsgezicht. Elk jaar werd het minder beschermd en nu staat er een nieuw huis.

  3. Lijkt me heel verstandig dat je niet binnen ging, levensgevaarlijk. Maar inderdaad heel mooi in beeld gebracht verval. Gebouwtje is reddeloos verloren, dat valt niet meer te renoveren.

  4. Een prachtig krot om te zien. Maar ik zou er ook niet willen wonen.
    Zo ligt er hier in de Zaan een wrak. Al jaren.
    Telkens als ik er langs loop denk ik: van wie zou het zijn? Zou de eigenaar misschien wel dood in het vooronder liggen? Wie laat nu zijn schuit zo verworden?
    Niemand weet het.

  5. Boeiende fotoserie! :) Ik vind dit soort plekken onwijs interessant. Wat is daar gebeurd? Wie waren de laatste bewoners? Hoezo kijkt er niemand meer naar om? …Enzovoorts.

  6. Ik ben alleen al door het lezen van je tekst en het zien van je foto’s nieuwsgierig geworden naar het verhaal erachter :-)

  7. Als het huis in een dergelijk belabberde toestand is, is het levensgevaarlijk om er naar binnen te gaan…
    Oude gebouwen bezoek ik steeds met iemand die erbuiten op me wacht én een boodschap aan het thuisfront, met als ik niet terug ben om zus of zo uur, kom me dan zoeken op locatie…

    1. Ik ga zulke panden niet in zonder dat ik sleutel te leen heb gekregen. Rond een huis lopen is anders dan binnen dringen. Veiligheid voorop is heel verstandig.

  8. Ik ben dan zo benieuwd naar het verhaal. Wie heeft hier gewoond en hoe heeft het huis in deze staat kunnen komen? Zoveel om dan over te mijmeren…

  9. Hier en daar kon je ze tegen, niet veel, best mooi soms.. Erin gaan zou ik ook niet doen, je weet niet welk ongedierte er huist.
    In Zuid-Frankrijk zagen we ze ook, er zitten prachtexemplaren bij.

  10. Ik laat me niet zo snel tegenhouden… ga ook met de nodige voorzichtigheid wel naar binnen.

  11. Je had jezelf ook kunnen voorstellen als de nieuwe buurvrouw.
    Dat had dan nog een mooi gesprek voor een volgende blogpost op kunnen leveren.

    Vrolijke groet,

Comments are closed.