Donderdag 29 juni 2017

Kinderen lezen de namen en leeftijden voor van de afgevoerde kinderen tijdens het kindertransport

Herdenking kindertransporten Kamp Vught
Alweer weken geleden kreeg ik een uitnodiging. Prachtig gedrukt maar met een vreselijke achterliggende geschiedenis. Het was namelijk de uitnodiging van Kamp Vught voor de herdenking van de kindertransporten.

Op 6 en 7 juni 1943 werden in twee deportaties alle Joodse kinderen via Kamp Westerbork naar vernietigingskamp Sobibór in Polen gebracht. De groep bestaande uit meer dan 1000 kinderen tussen de 0 en 16 jaar, en veelal één van hun ouders, werden bij aankomst direct vergast. Deze gebeurtenis wordt elk jaar herdacht bij het kindermonument op het terrein van Herinneringscentrum Kamp Vught.

Hanneke Groenteman verteld over haar moeilijke jeugd als opgroeiend meisje in en na WO2Het was een warme dag, de grote bomen op het terrein geven wel iets van schaduw het flesje water wat werd aangereikt werd door iedereen al snel ter hand genomen. Allicht kwam dit ook door de namen en leeftijden die door schooljeugd werden opgenoemd. Nu nog galmt één van die stemmen door mijn hoofd met ‘nul jaar’. Verschillende mensen waaronder de directeur, namen plaats achter het spreekgestoelte. Wat me het meeste bijbleef was Hanneke Groenteman. Zij vertelde over haar jeugd, hoe jong ze was maar hoe moeilijk het was gescheiden van haar ouder te leven. Hoe dubbel het is daarover te spreken, zeker omdat er zoveel gezinnen waren, die er niet meer zijn of maar deels. En om maar eens te benadrukken dat deze kwestie nog steeds speelt, stonden er voor de deur van het herinneringscentrum verschillende wagens en zag ik tijdens de herdenking de mannen die van buitenaf over het terrein keken om onze veiligheid te garanderen.

Tijdens de herdenking werd er verteld over Simon een Joodse jongen wiens naam ook op het monument staat. Jaren na dato is zijn verhaal bekend geworden. Hij leeft namelijk nog. Hij is vanuit Kamp Vught naar Kamp Westerbork gebracht, Hij was alleen dermate ziek dat hij in het ziekenhuis in Groningen terecht kwam. Vandaar is hij meegenomen en ondergedoken in Maastricht. Zijn ouders overleefde de oorlog niet.

Na dit bijzondere verhaal werd er kaddisj, het Joods gebed voor de doden, gezegd waarna door de schooljeugd en aanwezigen 74 ballonnen opgelaten werd, 74 voor elk jaar dat er sindsdien verstreken is. Er werden bloemen gelegd en hiermee was de herdenking ten einde. Terwijl ik het gebouw weer inliep keek ik nog even naar de foto’s van Marielle Uitert, per 1 juli hangt hier een nieuwe tentoonstelling. In de centrale hal verbaasde ik mij over het ruime aanbod aan broodjes en drinken, goed geregeld al net zo goed en mooi als de uitnodiging, maar helaas nog steeds met een nare achterliggende geschiedenis.

11 thoughts on “Donderdag 29 juni 2017”

  1. zinderen schreef:

    Herdenkingen zijn heel erg belangrijk! Het is moedig dat jij er naartoe gaat en hier verslag van doet!

  2. FotoAnna schreef:

    In stilte…
    Lieve groetjes Anna

  3. minoesjka2 schreef:

    Zo goed, dat dezen afschuwelijke gebeurtenis nog op zo’n respectvolle manier herdacht word.

  4. Michel schreef:

    Simon heeft mazzel gehad, voor zover je van mazzel kunt spreken in dit soort situaties. Vreselijk die oorlog maar goed dat er nog steeds aandacht voor is en triest dat er nog zoveel oorlogen gevoerd worden …

  5. vivapo schreef:

    met dit bericht laat jij ook jouw lezers stilstaan bij en reflecteren over de gruwel van de kindertransporten

  6. RenéSmurf schreef:

    We moeten blijven herdenken, zolang we weten waar we aan denken. En het besef dat er nog steeds veel narigheid op aarde heerst.

  7. Sjoerd schreef:

    Het moet de aandacht houden, het is de basis van ons bestaan geworden.

  8. natuurfreak schreef:

    Het raakt me tot diep in me.We mogen het nooit vergeten en moeten het blijven voort vertellen Niet te begrijpen dat mensen tot zoiets instaat zijn.

  9. fietszwerver schreef:

    ja zeker dit moet blijven worden door verteld , het doet mij dan ook altijd deugd bij de herdenkingen veel jeugd te zien
    hoe naar het ook is om te lezen en de verhalen te horen , nog

    helaas zo je zegt is er ook voor deze herdenkingen beveiliging nodig :(

  10. Edward McDunn schreef:

    Om akelig van te worden, wanneer je hier aan denkt Liesbeth……verschrikkelijk!

  11. Matroos Beek schreef:

    Vreselijk… nog steeds krijg ik koude rillingen als ik er iets over lees. Zo ook hier bij jouw blogbericht over de herdenking. Kippenvel. We moeten het blijven doorvertellen van generatie op generatie…

Kom maar op met je reactie!