Donderdag 22 december 2016

Ik maakte twee minuten verbinding op station Utrecht Centraal

Verbinding
Het zal een week geleden zijn geweest, ik fietste even naar het centrum en onderweg passeerde ik een oudere vrouw. Ze had niet per definitie speciale kleding aan maar zag er goed uit, kwiek, en straalde. Ik keek uiteraard net even te lang en groette daarom met een goedemorgen, ze keek verschrikt en vroeg of we elkaar kende. Vorige maand in de trein, een meid van een jaar of 20 staat op en loopt weg. Ik zie dat ze haar sjaal vergeet en loop snel achter haar aan. Nog voor de trein stil staat ben ik bij haar en spreek aan haar aan; ‘wat moet je’, vraagt ze. “Niks, moet jij je sjaal nog?”

Het was van de week toen ik naar Utrecht ging dat ik de dag ervoor al dacht, zou ze er weer zitten? Ik hobbelde dan ook vol verwachting de trein uit en terwijl ik van het perron omhoog liep zat ze daar. In tegenstelling tot de andere keren spurtte ik niet voorbij om een trein te halen, maar plofte ik neer ging ik zitten. Want de tekst op haar bord zegt; Mag ik in jouw ogen kijken? Twee minuten verbinding. De eerste keren dat ik het zag en dus geen tijd had, dacht ik nog in de trein die ik haalde, een ouwehoerpraatje das toch wel heel anders dan dat. Maar nu zat ik en kwam tot rust, ze zette een wekkertje en twee minuten keek ik afwisselend in haar ene dan in haar andere oog. Na even wennen ging alles op het station totaal aan me voorbij en voor ik er erg in had haalde dat wekkertje ons uit onze concentratie.

Nieuwsgierig als ik was stelde ik meer dan genoeg vragen om erachter te komen dat Marjolijn voor haar werk over verbinding maken had geschreven en dat ze zich opeens bedacht dat ze er wel over kan schrijven maar dat ze het eigenlijk moet doen. Na alle moed die ze kon vinden verzameld te hebben vertrok ze met haar bord naar Utrecht Centraal en keek binnen 5 minuten de eerste vreemde 2 minuten in de ogen. Ze heeft in de maanden sinds in vele ogen gekeken en nu ook in die van mij. Op haar eigen website schrijft ze over haar ervaringen, zie je een deel van de ogen die zij zag (ook de mijne!) maar weet je, kijk iemand eens in de ogen, maak verbinding en begin bij haar, ze zit op Utrecht Centraal.

11 thoughts on “Donderdag 22 december 2016

  1. Is me tever weg Utrecht, maar gelukkig woon ik nogal dorps en kijken we hier voorbijgangers meestal wel even in de ogen en groeten dan. Oke, geen 2 minuten maar toch!

  2. Best eng om een wildvreemde zo lang in de ogen te kijken. Denk niet dat het verbindend zou werken bij mij… Mocht ze een knappe man zijn eerder opwindend…?

  3. Blijven kijken in iemands ogen is emoties oproepen, liefde, verdriet, plezier, zo mooi is dat :-)
    Even naar de site gekeken, als ik meer tijd heb ga ik even verder kijken!
    Ik zou ook gestopt zijn hoor…!

  4. Ja mensen schrikken als je te dichtbij hun comfortzone komt.
    Zo een vreemde in de ogen kijken is ook nog eens super spannend maar Utrecht ga ik ff niet doen.

  5. ik was gister nog op Utrecht centraal , zeker aan de verkeerde kant :)
    vele ogen op haar site , en het is een leuke manier om verbinding te maken

Comments are closed.