Fotoserie: Loonse- en Drunense Duinen

IJlandschap op de Loonse- en Drunense Duinen

Fotoserie: Loonse- en Drunense Duinen
Nog net in het vorige jaar maakte ik weer een wandeling, wederom de Loonse- en Drunense Duinen maar nu wel aan de ‘andere‘ kant. Had ik allereerst het idee dat het licht al weg was, bleek die aan deze kant óók achter een duin te schuilen. Ik wandelde rustig het natuurgebied in en zag al snel een enorme heuvel die ik op klom. Aan de andere kant gaapte wederom een enorme vlakte me aan. Adembenemend zo mooi en hier en daar nog bevroren. Een stukje naar rechts klom ik weer een duin over en daar in de verte was het wit van ijzel en mist. Ik liep er recht heen en voelde me in winterwonderland. Ik lette op bij het mountainbikepad en genoot van alle het bevroren riet en gras. Ik liep door de mist alweer een heuvel op en keek over de uitgestrekte vlakte van de Loonse- en Drunense Duinen waar net de zon onder ging. Aan de ene kant een gouden savanne, aan de andere kant een sneeuwlandschap ik heb nog nooit zo’n groot verschil op 100 meter natuur gezien.
Terwijl de zon nog zacht door de bomen en mist heen prikte liep ik terug, diep onder de indruk van dit nationaal park.

19 thoughts on “Fotoserie: Loonse- en Drunense Duinen

  1. O, wat zal jij genoten hebben zeg van je wandeling ………… wat een schoonheid van een natuur zeg. En …… dank je dat je het zo mooi op de foto heb vastgelegd, zodat wij ook een beetje mee kunnen genieten.

  2. Prachtige foto’s! Ik deel jouw passie voor het maken van mooie wandelingen, verstand op nul en genieten van de vrijheid en rust!

  3. schitterende foto’s van dit mooie gebied
    je trof het met en wat ijs en de zon
    ik genoot die bevroren planten hier bij mij achter , maar had niet de zon :(

  4. Wat een schitterende foto’s Liesbeth. Wij hadden vandaag hier ook mooi weer, maar dan weer geen Loonse- en Drunense heide :-) (Waar ik overigens wel eens doorheen gelopen ben, op een heel hete zomerdag, Het was als in die westerns waarin de held, of de sukkel, wat je wilt, de woestijn moet doorkruisen zonder water of zonnebrandolie factor 20. Schorpioenen, slangen, schedels van dieren die het niet gehaald hadden, knoken van mensen die halverwege waren blijven steken, de voetafdrukken van geharde en held-dan-wel-sukkel-onvriendelijke indianen. Het was, je zult het begrijpen, een onmenselijk zware tocht. Maar wel prachtig dat gebied!)

    1. Ja ik zag die enorme vlakte en kon me direct voorstellen dat mensen zich op de afstand verkijken en verdwalen. Ging dan zelf ook op tijd terug om niet in het donker te verdwalen. Moeder natuur is meedogenloos;)

Comments are closed.