De straatverkoper

De straatverkoper

Met overduidelijk een ‘geen zin’-gezicht op sluip ik door de winkelstraat van Eindhoven. Het is niet dat ik verplicht moet winkelen en daarom zo sneaky bezig ben, ik probeer van de ene naar de andere kant te komen zonder door de straatverkoper aangesproken te worden.

Ergens hebben ze namelijk in een boekje staan dat eenzame alleenige mensen vaker ja zeggen om iets voor hun te testen, dan mensen die samen zijn. En nou ben ik ook nog steeds heel erg blij samen met Frans maar die neem ik niet mee door de winkelstraat van Eindhoven. Daar maak ik hem niet blij mee dus waarom zou ik hem vragen? Alleen maar zodat ik niet aangesproken word door dat straatverkooptuig? Ik ben gewoon de lui om om te lopen want in de straat hiernaast staan ze niet.

Het ergste is nog dat ik het ook verdom om nog vriendelijk tegen ze te zijn. Waar ze vroeger vriendelijk vroegen durven ze nu voor je te gaan staan en ‘maar’ 30 seconde van je tijd te vragen, wat een complete leugen is natuurlijk. En soms stamelen mensen van schrik ‘ja’ en behalve dat ze de halve straat klemzetten, word het vrije deel een smalle doorgang. Vroeger met gymnastiek had je zo’n spel, vond ik ook niks.

En weet je, ze willen je nog niet eens een krant geven, of een zielige kindjesbeestjesmensen slideshow laten zien. Nee ze willen een smaaktest met je doen. En als je erin trapt dan verwachten ze dat je een trap oploopt aan een tafeltje gaat zitten om vervolgens de keuze tussen 3 schaaltjes taaie chips te maken. Als je geluk hebt mag je daarna een een rolletje stophoestjes pakken. Ik eet al niet uit zo’n schaaltje op mijn eigen verjaardag laat staan in een wildvreemd kantoor 2 verdiepingen boven de winkel waar ik eigenlijk naar onderweg was.

Dus daarom sluip ik nu zo onopvallend mogelijk richting die straatverkopers helaas worden lonely menschen zoals ik al van verre gespot en ben ik kansloos verloren. Zeer smooth stapt de veelste jonge verkoper half voor mijn fiets en vraagt me niet voor een smaaktest maar stelt me de vraag; houdt u van kinderen mevrouw? Nee vreselijk irritante etters. In de paar seconde dat hij niks weet te zeggen maak ik me uit de voeten en loop zo in de armen van de volgende straatverkoper. Tijd voor een smaaktest mevrouw? Argh de volgende keer winkel ik online!

20 thoughts on “De straatverkoper

  1. Grappig. Ik kom ze ook geregeld tegen en nog voor ze hun vraag stellen, stel ik die zelf (want dat is altijd diezelfde vraag). Die verbaasde blik die je dan terugkrijgt is dan echt geld waard.

  2. Die voorlaatste zin is ‘verbeterd’ door mijn taalverbeteraartje van mijn pc; dat moest natuurlijk zijn: “En dan wens ik ze veel succes met hun werk.”

  3. Ik vind het ook heel irritant, maar ik vind ze vaak ook zo zielig; die jongens en meisjes die daar staan om wat bij te verdienen en dan meestal straal voorbijgelopen worden omdat de meeste mensen (ik ook hoor) ze niet willen aanhoren. Dus als ik ze in de verte spot, loop ik gauw een straatje om, of in ieder geval met een grote boog om ze heen. En als ze me dan toch aanspreken, laat ik ze eerst hun verhaal doen en zeg ik daarna vriendelijk dat ik geen interesse heb, dat ik al drie kranten lees, of dat ik intussen zo ongeveer twintig goede doelen op mijn lijstje heb staan, dus dat er daar echt geen eentje meer bij kan. En damwens ik ze celsucces met hun werk. Voor schaaltjes met vla of chips ben ik overigens nog nooit gevraagd :-)

  4. Ik ontwijk ze nooit, zeg op de vraag of ze “een minuutje van mijn tijd mogen” resoluut “nee dat mag U niet” en loop door , desnoods zowat dwars door ze heen als ze me de weg versperren. Maar meestal spreken ze me niet eens aan, dan schijn ik uit te stralen.

  5. Blijkbaar behoor is steeds minder tot de doelgroep of mogelijk kijk ik niet al te vriendelijk, dat kan ook.
    Bij het aanbod van een krant roep ik steevast(soms met tegenzin bij de Telegraaf) die lees ik al. Het helpt!

  6. Als je pech hebt wordt je door een maan of tien voor verschillende onderwerpen aangesproken. Maar nu toch wat minder. Ik hef de hand op, de wijze waarop maakt duidelijk dat ik geen trek heb in commerciele prietpraat…

  7. Haha, heel bekend, net als die mensen die langs de deur lopen. Af en toe durft er wel eens ene aan te bellen, maar ik weet zeker dat die nooit meer terugkomt.

  8. Ik vind het ook irritant en ze spreken me ook steeds aan.Geen intersse is mijn antwoord en als ze lastig doen en voor me gaan staan,stap ik opzij en gun ze geen blik.Maar wat ik nog erger vind is dat ze in het deurgat gaan staan als je de winkel uitkom en je ze werkelijk moet opzij duwen.t beladen met een tas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *