De Diefstal van mijn Jeugd

De Diefstal van mijn Jeugd

Het kostte me enige moeite het boek te pakken te krijgen maar toen het eenmaal klaar lag in mijn bibliotheek kon ik niet wachten met beginnen aan dit boek. De diefstal van mijn jeugd is een waargebeurd verhaal over de langste ontvoering in de geschiedenis en geschreven door wie het overkwam, Natascha Kampusch.

Natascha groeit op in een slechte buurt en woont bij haar moeder. Haar vader is niet heel verantwoordelijk en drinkt teveel. Natascha heeft twee volwassen zussen door het gedrag van haar ouders verlangt ze naar volwassen zijn, naar haar eigen leven leiden zoals Natascha haar zussen ziet doen. Zowel haar moeder als vader kregen na de scheiding een nieuwe relatie, het bracht Natascha als kind weinig geluk. En het was dan ook na een ruzie dan ze zonder gedag te zeggen naar school liep en ontvoerd werd door Wolfgang Priklopil.

Met een omweg rijden ze naar het huis van Wolfgang, daar wordt ze onzichtbaar voor de buitenkant opgesloten in een ruimte van nauwelijks 5 vierkante meter. Het zou voor vele jaren haar huis worden. Langzaamaan bouwt ze een band met haar ontvoerder op, ze helpt hem met zijn huis schoon houden hetzelfde huis waar ze later helpt met verbouwen. Ze krijgt niet genoeg te eten en ondanks dat ze altijd wat mollig was raakt ze vel over been maar weet zich staande te houden. Na 8 jaar vol ontberingen en veelal eenzame opsluiting weet ze uiteindelijk op een onbewaakt ogenblik te ontsnappen.

De Diefstal van mijn jeugd is een waargebeurd verhaal, tot in detail weet Natascha zich dingen te herinneren en toch komt het nergens onecht over. Een knappe prestatie voor een meisje van 10, maar die details laten weinig aan fantasie over en maken het boek langdradig. Natascha Kampusch schreef nog een boek over haar leven na de ontvoering die ik daarom niet zo nodig hoef te lezen.

18 thoughts on “De Diefstal van mijn Jeugd

  1. Bizar hoe dingen kunnen lopen. Knap dat ze zich weet te handhaven en daarna te ontsnappen. Geloof dat ik toch liever wat anders ga lezeen.

  2. Wat een doodeng verhaal is dat toch. Ik herinner me dat nog wel. Maar eerlijk gezegd heb ik niet zo de behoefte om haar boek te lezen. En ik heb geen idee waarom niet.

    1. Dat is toch meer ene vraag voor jou neem ik aan? Er is nog een vervolg, ik heb het even gelaten voor wat het is maar wie weet vinden we het daar.

  3. Goede morgen Liesbeth en een fijne zondag gewenst.
    Wow, zoals jij er lovend over schrijft… daardoor kriebelt het beslis bij mij om me dat boek ook aan te schaffen, bedankt!

  4. Blijft natuurliujk vreselijk dat een kind wordt beroofd van haar jeugd en onschuld door een malloot die slechts bezig is met zijn eigen ego en verlangens.

  5. Die gebeurtenissen waren destijds volop in het nieuws. Het zal je maar overkomen. Hopelijk heeft dit meisjes al die nare herinneringen van zich af geschreven en daarna de draad met een normaal leven opnieuw kunnen oppikken.

  6. Ik ken het verhaal ook uit het nieuws. Wat zal ze getekend zijn door deze ervaringen, komt dat ooit nog goed, vraag je je af.

  7. Zo te horen mis ik niets als ik het niet lees… Doet natuurlijk niets af aan de hel waarin dit meisje geleefd moet hebben en zich ondanks alle ellende toch staande heeft weten te houden.

  8. ja ook ik kan mij die zaak zeer goed herinneren uit de media
    dat deze jonge vrouw het goed in een boek weet te schrijven , is misschien ook een wijze om het van haar af te schrijven

  9. Ik had eigenlijk al genoeg aan de verhalen in de kranten.. teveel info over dat soort dingen en dan slaap ik náchten niet meer..!

Comments are closed.