Bij de molen

Bij de molen

Stiekem genoot ze, uit het zicht van de weg, van de eerste zonnestralen van de lente. Al maanden was ze niet buiten geweest. Uit veiligheid, dat wist ze wel. Maar maanden op een stoffige zolder, verborgen achter balen hooi, was ze ook haar leven niet zeker geweest. Ze hoorde niemand aankomen en had nergens heen gekund. Maar ze moest blij zijn met de mooie plek die ze hier gekregen had.

Vanuit het kleine raampje zag ze de molenaar bij wie haar broer vorig jaar gewerkt had. Hij bleek een goede man en verborg haar bij hem op de hooizolder. En bracht haar kleine zusje weg. Af en toe kreeg ze een briefje, kinderlijke woorden in volwassen hanenpoten. Haar zusje Lien kon nog niet schrijven maar tekende waar ze was. Het kon overal zijn.

Hoewel ze haar familie miste had ze het goed. Er was genoeg te eten en haar mensen waren vriendelijk voor haar. Aad maakte grapjes als ze het even niet zag zitten en Mien leerde haar alles wat haar moeder haar had moeten leren.

Even zakte ze weg in haar verdriet, hoe donker was het die dag al niet geweest. Zware regenwolken hingen over het land en figuurlijk boven hun huis. Ze had samen met haar kleine zusje met poppen zitten spelen toen zonder pardon de deur werd ingetrapt. Johan haar grote broer was niet op komen dagen toen er een oproep voor de Arbeidseinsatz kwam. Hij had die avond nog zijn spullen gepakt en haar, ze was nu de oudste, de knijpkat in de handen gestopt. ‘Je weet hoe die werkt, je weet waar je heen moet’. Ze had het zonder na te denken in de zak van haar schortje laten zakken.

Grote donkere mannen met zwarte laarzen hadden haar moeder mishandelt, maar alleen zij wist naar waar haar grote broer vertrokken was. Toen ze opstond om één van de mannen aan te schieten hadden ze haar ruw aan de kant geduwd en was de knijpkat uit haar schortzak gevallen.

De grote mannen namen haar moeder mee, nog hoort ze haar moeder brullen als ze eraan denkt. De mannen schreeuwde, hun zwarte pakken kleurde nog zwarter want het was een warme zomerdag geweest voor de wolken kwamen. Het zweet liep in straaltjes van hun af, de geur zou ze nooit vergeten. Terwijl de mannen de lelijkste woorden naar haar moeder riep, had zij zich met haar zusje verstopt terwijl ze toekeek hoe de Menorah en alle andere mooie dingen kapot werden gemaakt of mee werden genomen. Van achter de bank had ze de knijpkat zien liggen en terwijl ze er naar reikte had een grote zwarte laars er boven gehangen en bijna haar handje geplet.

Ze glimlachte toen ze naar de knijpkat in haar hand keek, ze was gegroeid was haar conclusie. Tevreden keek ze naar de zon en schrok. Het was windstil maar de molenaar draaide de wieken, onraad! Gehaasd sprong ze op, maar ze hoorde de wagens al.

19 thoughts on “Bij de molen

  1. Het was een verschrikkelijke tijd, mijn vader moest ook onderduiken als er razzia’s waren.
    Het brengt nog steeds verdriet, ondanks het voorjaar. Hans

  2. Goed geschreven verhaal. Bij velen is het er – denk ik – zo aan toe gegaan. Niet te doen voor een kind om toe te moeten kijken hoe haar moeder wordt geslagen en meegenomen. Veel mensen die de oorlog hebben meegemaakt, hebben er nooit over gepraat. Te moeilijk. Ik begin het steeds beter te begrijpen…

    1. Ik lees en kijk dagelijks dingen over de Tweede Wereldoorlog, daarom kan ik dit soort dingen schrijven, maar begrijpen doe ik het niet. Ja zat in mijn spam, maar waarom weet ik niet.

  3. Het eerste waar ik aan moest denken bij het lezen van jouw verhaal was de serie World on fire op BBC one. Een oorlogsverhaal over gewone mensen die in de knel raakten tijdens de 2e wereldoorlog.
    Jouw verhaal riep de spanning bijnhet zien van de serie gelijk weer op. Ik hoop nooit eennnoorlog mee te maken. De angst, het verdriet, de spanning onmenselijk allemaal.

  4. ik kan de molen zo niet herkennen , maar er zijn er velen geweest die als schuiladres hebben gediend hé
    ja een teken als met windstil de wieken draaien bij onraad

    ja ik woon in een mooie omgeving , net als jij
    hier zit ik op de grens van een heuvelrug en veen
    ja die geiten zijn schitterend , ik was ook blij met de fazant

    fijne avond groet

Comments are closed.