Fotoserie: Mijn 75 jaar bevrijding

Liberation Task Force

Nooit heb ik begrepen hoe het is om bevrijd te worden. En naar waarheid ook na die week van 75 jaar bevrijding door Operatie Market Garden heb ik dat niet. Maar toen ik op een voor mij niet onbekend veld in Dommelen bij Valkenswaard liep en al die wagens, al die mensen en al die tanks zag staan van Liberation Task Force, toen kwam mijn 75 jaar bevrijding opeens heel dichtbij.

Liberation Task Force in Nederland
LTF is een Britse club geboren uit de noodzaak om verbinding te creëren tussen de vele liefhebbers van oorlogsvoertuigen uit de Tweede Wereldoorlog en de overheid om herdenkingen tot een goed einde te brengen. De club bestaat uit particulieren die geheel en tot in detail willen laten zien hoe het er 75 jaar geleden aan toe ging. Liberation Task Force is speciaal om Operatie Market Garden te herdenken naar Nederland gekomen en heeft zoveel mogelijk alle historisch correcte plaatsen en locaties aangedaan. Ik ben ze gevolgd en kan niet anders zeggen dan dat het een geweldige club mensen is en dat ik nog meer van de Britten ben gaan houden dan ik al deed.

Contacten
Toen ik een jaar geleden hoorde dat er een Britse club met voertuigen zouden komen, wist ik niet zo heel veel. Ze waren eerder geweest maar toen heb ik ze gemist. Niets van wat je tot nu toe gezien hebt gaat eraan kunnen tippen, werd er gezegd. Dat ik die man nog vaak ging spreken in het laatste jaar, dat wist ik toen niet. Eenmaal thuis zocht ik de website van Liberation Task Force op en was enigzins verbaasd. Er stond namelijk bitter weinig op die website, behalve een foto waarvan ik later hoorde dat dat nog niet de hele club was. Maar naarmate de maanden verstreken werd ik wel nieuwsgieriger en dus waagde ik er een mailtje aan. In mijn beste Engels. Dat ik het zo rap praat zegt niet dat ik dat ook schrijf. Er kwam een mail terug, een Nederlandse om precies te zijn. Die Britten hadden een Nederlanders in dienst en die gaf me zijn nummer, ik moest maar appen. Dat heeft hij geweten.

Dommelen
Op 15 september, wist ik, zouden de Britten ergens in Dommelen staan. Het adres klopte nergens van maar mede door een andere zoekende vonden we hun kampement. We parkeerde Willys braaf langs en niet op het terrein. Ik wilde eigenlijk met open mond rondkijken maar het stof had me vast mijn adem benomen. Voor veel mensen een complete hel, voor mij als fotogek geweldig. Ik heb me er uren vermaakt, sprak met een photographic interpreter een tak van de sport die ik nog uit moet zoeken. En nog met zoveel meer mensen. De eerste die ik sprak vertelde ik voorzichtig dat ik dacht dat het kampement niet voor bezoek was. Hij veegde het als het stof van tafel, we zijn hier om gezien te worden dus iedereen is welkom. Gezien de hoeveelheid bekende gezichten uit de omgeving waar ik zelf voor jaren gewoond heb, vond ik het wel prima.

Ik fotografeerde, ouwehoerde, raakte Frans kwijt vond hem terug en genoot. Ik heb het aantal wagens niet geteld maar dat er 246 wagens mee hebben gedaan waaronder tanks, DUKW’s en zelfs voertuigen waar er nog maar een enkel van rondrijden, doet vermoeden wat een spektakel het was. Dat ik vaker tanks heb gezien is wel bekend, dit ging je voorstelling te boven. Tanks die gewoon even met een rotgang het kampement op kwamen scheuren gevolgd door DUKW’s (bootauto’s) en meer stof op deden waaien dan je figuurlijk kan bedenken. Ik grapte naar een passerende Brit; They have tea in there sand overthere. Hij moest er even over denken en schoot in de lach, I’m so going to use that joke en liep lachend weg. Eigenlijk was ik bang dat de bewolking me een gouden uur zouden ontnemen, maar ik had mazzel.

Joe’s Bridge Lommel
Het was een korte nacht maar ik wilde per se foto’s maken van de Britse voertuigen op Joe’s Brigde. De brug bij Lommel, net over de Belgische grens, ben ik zo vaak op de fiets gepasseerd dat die een speciale betekenis heeft. Het was in Lommel dat ik mijn favo taartjes ging halen en het was in het gebied net voor de grens waar ik graag fietste. Ook het blogverhaal wat ik schreef eindigde in deze omgeving, om die Britse wagens daar te zien passeren dat was voor mij het ultieme. Ik heb er vaak genoeg met de Willys jeep gereden, maar een historische correcte colonne, met Britten. Ja dat was het wel.

We bezochten een klein deel van Liberation Task Force in Bergeijk op. Ik vond het mooi om te zien dat een paar veteranen hen ook kwam bezoeken, maar zat op hete kolen. Dit deel van de groep ging niet naar Lommel zag ik op hun papieren en dus spoorde Frans Willys aan en reden we snel door naar Joe’s Bridge. We waren te vroeg maar hadden prachtige gesprekken met vluchtelingen van het nabijgelegen kamp. Ze hadden boeken bij zich voor Nederlandse les en waren zo blij als een kind dat ze even in de jeep mochten zitten. Mijn geduld werd beloond die dag.

Valkenswaard
Naarmate de middag vorderde werd het steeds slechter weer helaas. In plaats van in de regen in de file aan te sluiten besloten we een andere route naar het Wilhelminapark te nemen. De eerste wagens waren er al maar als je maar even met je ogen knipperde stonden er weer meer bij en stonden er ergens anders tenten. Frans hing al snel op zijn kop in de jeep van een Brit. Mooie mensen die hem steeds thee of bier aan probeerde te smeren. Frans zijn Engels ging steeds gesmeerder net als de heel bijzondere Willys die zij reden. Het werd wederom een late avond. Toen we wegreden uit het dorp zagen we de tanks op de Markt staan. Jammer,maar ik laat Frans niet alleen en Willys alleen laten is gewoon niet verstandig.

Mierlo
Na een wederom wel erg korte nacht reden we direct door naar Geldrop en Mierlo. Onderweg kwamen we achter de stoet die we eigenlijk voor hadden willen blijven. Eenmaal in het dorp vroegen we de weg en vonden de voorkant die inmiddels stil stond. Steeds meer Britten vroegen me de supermarkt en hoe het die avond geregeld was. Ook zij hadden wel gehoord dat ik alle kampementen kende en van de meeste plaatsen in de omgeving ook waar de winkels en supermarkten zaten. Eén vroeg me wat ‘waar is de supermarkt’ in het Nederlands was. ‘Ik heb honger’, zei ik hem en wandelde verder tot de volgende me aanhield. Wederom had ik met twee groepen te maken en dus vertrokken we na een rondje plaatselijke Lidl naar de begraafplaats van Mierlo. Ik had al gezien dat de graven weer schoon waren en zag vergenoegend de enorme hoeveelheid belangstellenden.

Parachutesprongen Eerde
Nog tijdens de herdenking moesten we vertrekken. Tussen al de Britse evenementen stond ook de parachutesprong bij Eerde op mijn schema. De enorme drukte joeg ons al snel weer weg maar bracht ons een prima locatie aan de andere kant van het veld. Verderop in de week wist ik nog een parachutesprong met dezelfde club die me de voorgaande jaren ook al zoveel plezier bezorgde. Ditmaal sprongen twee veteranen mee. Dat één ervan hier 75 jaar geleden ook al was geland zorgde dat ik kippenvel had bij het zien van die extra paar benen onder die parachute.

Son en Breugel
Genietend van het het mooie weer reden we terug, de Britten zouden hun kamp opslaan in Son en Breugel. Ik kende de locatie en ook daar was het stoffig. ‘Welcome to hell’, werd er tegen me gezegd. Ik vond het opstuivende zand wel leuk, nog altijd beter dan regen. Voor de tweede maal hoorde ik Frans zijn bijnaam, the Yank. De bijnaam van de Amerikanen, naar de kleding die hij droeg. Mijn bijnaam heb ik nooit opgevangen, maar ze kende me wel. Dat we in Hoek van Holland al hielpen was ze duidelijk bijgebleven. Wederom werd me de weg naar van alles gevraagd, moest ik hier en daar helpen met vertalen wat in hemelsnaam is brak (van verbindingsschakel) in het Engels? We kwamen eruit tot het moment dat we terug naar Eerde moesten. Ik twijfelde of we überhaupt moesten gaan, maar ik wilde graag even kunnen praten met iemand die net zo begaan is met herdenken en bevrijden als ik. Zij toverde tot mijn plezier zo de burgemeester van Meierijstad in de jeep. We bleven niet voor de herdenking, waren niet nodig, maar toen we wegreden bleek Vince Speranza, die we vorig jaar ook al gesproken hebben, een lift te kunnen gebruiken. Frans zette hem af bij het monument en via een zalig patatje gingen we naar huis.

Veghel, Zeeland en Grave
Dhr. Kees van RooijEen uur later dan de voorgaande dagen waren we op plaats van bestemming. Hier zouden wederom een klein deel van Liberation task Force halt houden. Deden ze bij het monument in het dorp waar ik weer een paar fijne gesprekken had. Ook hier stonden mensen te wachten. Dat er geen grote optochten doordeweeks rondrijden is vooral om de verkeersopstoppingen die het veroorzaakt tegen te gaan. Het maakt ook dat in alle omliggende dorpen voertuigen langskomen. Dat er overal mensen uit de ramen stonden te kijken maakte het allemaal nog leuker. Na een korte stop reden de clubs door naar het kleine plaatsje Zeeland. Vele ouders en grootouders stonden met kinderen te kijken, alleen de gezichten waren al vertederend. Kinderen zijn tegenwoordig zoveel wijzer, hebben zoveel meer gezien dan ik op die leeftijd. Toch zie je in die gezichten de verbazing dat er ‘gewoon even’ een paar tanks door hun straat komen rijden. Met genoegen keek ik ernaar en dacht ik aan hoe dat 75 jaar geleden moest zijn. De straten in dit dorp zijn niet zo heel veel veranderd, wat een geluk moet dat voor hen geweest zijn. Het viel mensen op dat de Britten fanatiek naar ons zwaaide, ik zat ze al een paar dagen achterna.

Grave
Terwijl nog veel voertuigen moesten passeren besloten Frans en ik toch alvast maar naar Grave te rijden. Hoewel ik de huidige brug bepaald de knapste niet vind, wilde ik daar wel wat Britse voertuigen op en bij fotograferen. We mochten Willys zeer dicht bij het monument parkeren, vanwaar ik een schitterend zicht had. Ik stond allereerst aardig onder spanning toe te kijken, mijn tijd hier was beperkt want we hadden ons ingeschreven voor het jaarlijks terugkerende defilé van Eindhoven. Ik had meer dan mazzel, vele wagens passeerde hier de brug terwijl een ‘Amerikaan’ het verkeer regelde. Ik kon veilig oversteken en op de weg staan. Ik was hem enorm dankbaar en maar moest toch gaan. Helaas merkte Frans dat de startmotor van Willys kapot was, ik duwde haar samen met een vriendelijke fotograaf tot twee keer toe en we haalde Borkel en Schaft. Het defilé is elk jaar een feestje maar Willys had onderhoud nodig, ik had echt geen zin steeds te moeten duwen.

Groesbeek
De volgende morgen vertrokken we wederom naar Grave, later dan gepland maar de startmotor deed het weer. Ik wilde graag kamp White Cider zien, een klein gratis kampement nabij de brug. De voorgaande dag hadden we er geen tijd meer voor maar nu was precies op tijd om een club re-anactors te zien peddelen door de wateren nabij de sluis. Gezellig kampement daar, Willys mocht gewoon op het terrein staan. Ik had de parachutesprong al afgeschreven maar zag op fakebook dat er toch nog een sprong kwam. We waren er precies op tijd voor. De wind was verraderlijk maar alle parachutisten kwamen veilig beneden. Ik maakte een praatje met bekenden en moest verplicht op de foto, net als Frans, met veteraan Vince Speranza. Wat een mooi mens. Hij herinnerde zich Frans nog van de lift in de jeep een paar dagen ervoor.

Ik had inmiddels rust in mijn donder gekregen, een week vol bevrijding zonder parachutisten dat klopt niet. De rust zou er snel uitgaan. We namen afscheid van Round Canopy Parachuting team en gingen op ons gemak naar Groesbeek. Eenmaal daar zonk de moed me in de schoenen. De brandweer was bezig met een wagen te blussen, laat het geen Brit zijn dacht ik. Zij betalen zoveel geld om hier te zijn, terugkomen zonder wagen zou een enorme klus worden bovenop alle ellende. Het was niettemin alsnog afschuwelijk, het was de wagen van de man die ik voor maanden met vragen had lastig gevallen. De Nederlandse organisator van het feest wat hier ‘even’ door Nederland kwam rijden. Ik weigerde foto’s te maken, ‘die maak ik als je wagen klaar is’, zei ik hem. We reden door naar het prachtige gelegen kampement van Groesbeek. Bovenop een heuvel, al even stoffig maar met ondergaande zon en feestelijke muziek. De sfeer was er niet. Pas toen een Nederlander, belast met de veiligheid van deze club, rond ging om geld op te halen verbeterde de sfeer. Terwijl de zon al onder was fotografeerde ik twee Britten op hun tank. De Nederlandse vlag, de kleuren, de sfeer, die locatie het had alles wat ik op dat moment voelde mijn 75 jaar bevrijding kon met deze foto echt niet meer stuk. In het donker reden we naar huis, haalde de laatste pont van die dag bij Cuijk en vielen heel laat uitgeput in slaap.

Nijmegen
Op ons gemak stonden we op en vertrokken naar Nijmegen. Ik wilde zeer graag de Waaloversteek meemaken. Het was 20 september en precies 75 jaar geleden maakten hier de Amerikanen de oversteek om de Waalbrug van Nijmegen te kunnen veroveren. Heel illegaal reden we over de Waalkade die eigenlijk verkeersluw is en werden vol blijdschap aangesproken door twee New Yorkers. Waar die Waaloversteek plaats zou vinden was hun vraag. We lieten hen plaatsnemen in de Willys jeep en reden naar brug de Oversteek. Ook ik moest even kijken maar we vonden een prachtige parkeerplek. We hadden niet later moeten komen de boten waren al gevuld. Hoewel ik het drukker verwacht had stond er toch genoeg volk. Het vaarverkeer werd stilgelegd en veel sneller dan ik verwacht had peddelde deze re-anactors over.
Aan de overkant waren Duitse re-anactors aanwezig om het plaatje compleet te maken, we hoorden de schoten die niet echt waren konden echt alleen maar genieten. Ik vertelde de Amerikanen dat de Britse club in de buurt was. Dat ze over deze brug kwamen met tanks en alles. Hun kampement was in een dorpje op 20 minuten rijden na de brug. Hoe grappig dat mensen me niet geloofde en er net diverse voertuigen de brug over reden. Eikels hou je, we groette de New Yorkers die met ons op de foto wilden en vonden onze weg naar Slijk-Ewijk. Bij de Lidl haalden we eten en drinken, laadde de boodschappen van een Britse motorrijder in de achterbak en reden achter hem aan moeiteloos het kampement op.

Slijk-Ewijk en Nuenen
Frans had een oog die aan een Britse tank behoorde gevonden in zijn schuur en gaf die weg. De eigenaar was er zo blij mee dat hij opsprong en voor ik het wist stond ik met mijn dikke kont en al boven op een tank uiteraard zijn er geen foto’s van dit charmante stukje klimwerk van mij. Overigens kan zo’n ding er wel tegen maar ik had enigszins last van hoogtevrees. Hij vertelde over zijn bijzondere stuk historie en toen was het tijd om wederom met een flinke gang terug te gaan naar onze eigen omgeving. Want behalve de dingen in Nijmegen hadden we ons ingeschreven voor het evenement in Nuenen. Ook dat is een jaarlijks terugkerende feest. Zeker toen ik onderweg naar de patatzaak aangesproken werd door en Syrische vluchteling die vroeg of de eigenaar van de uitgebrande wagen misschien ergens was meegereden. Zijn vrouw die al langer in Nederland was vroeg of ik die eigenaar een bericht wilde sturen. Ze vonden het prachtig dat er zoveel aan voertuigen waren en tegelijk vreselijk dat er één was uitgebrand. Hun kinderen namen later plaats in één van de wagens achter ons voor een gratis rondrit door de omgeving. Een aantal hele mooie gesprekken later waren we alsnog laat thuis.

Hoewel ik het graag anders had gezien bleven we na een vermoeiende week een dag thuis. Eigenlijk wilde ik deze 21e september graag richting Driel, Heteren en Oosterbeek maar Frans had iets aan Willys gehoord en bleek gelijk te hebben. Er was iets mis. Hij is de hele dag met de jeep bezig geweest. Aan het einde van de dag was alles weer in orde, we reden een proefrondje, deden boodschappen en ruimde alles in voor de lange rit die ons te wachten stond. Eerde – Nijmegen, ik beschreef het hier. En nu ik alle tussendoor opgeslagen stukjes samen heb gevoegd voel ik niets dan blijdschap. Een week van bevrijding, zoveel gezichten, zoveel gesprekken en zo verschrikkelijk veel foto’s. Ze hebben vastgelegd wat ik koester, onze vrijheid en mijn 75 jaar bevrijding.

20 thoughts on “Fotoserie: Mijn 75 jaar bevrijding

  1. Wat een prachtig verslag in woord en beeld. Ik heb ervan genoten.
    PS: leuk dat er een meet and greet met de burgemeester van Meierijstad geregeld werd :-)

  2. Wat een prachtige foto’s weer. Ik vind ze zo mooi!!!!
    En fijn dat jij dit doet, het kan niet genoeg verteld worden dit verhaal. Lest we forget.

    1. Thanks ik heb het zo naar me zin gehad met die Britten ze hebben zoveel mooie dingen bij zich en zijn zo vriendelijk. Een feest die club en die mensen.

  3. Ik denk te weten wie jij in Meijerijstad wilde spreken. ;-)

    Mooi verslag, prachtige foto’s. Opdat wij niet vergeten..

  4. Ze willen het toch op deze manier herdenken allemaal. Voor mij hoeft dat niet zo, maar ik heb er ook niks op tegen. Je hebt er een mooi verslag van gemaakt.

  5. Een mooi verhaal wat ik nog eens moet nalezen. Ook mooie foto’s waarvan me een tweetal bij blijven…

  6. Je hebt er een prachtig verslag van gemaakt. maar bovenal duidelijk zelf heel erg genoten van dit prachtige evenement.En de fotoserie is echt prachtig.

  7. schitterend Liesbeth
    heb je hele verslag met genoegen gelezen
    een mooi foto verslag er bij , helemaal top
    zij maakten ons toen vrij
    en maakten jullie nu blij
    maar dat deden jullie hen ook
    helemaal top

Comments are closed.